วันพฤหัสบดีที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
จำเด็กที่น่ารักๆคนนั้นได้ไหม
ณ ดินแดนแห่งหนึ่งไม่ว่าจะเป็นสัตว์หรือต้นไม้ต่างก็พูดได้ ดินแดนแห่งนี้มีขนาดใหญ่มากและกว้างขว้างเช่นกัน ดินแดนแห่งนี้เกิดขึ้นมาก่อนที่จะมีมนุษย์เกิดขึ้นมาอีกด้วยดินแดนแห่งนี้เลยยังสงบสุขไม่มีใครกล้ามาทำลาย ผู้คุมกฎของดินแดนแห่งนี้ก็คือคอกกั้นเตียงและปู่ต้นไม้เป็นต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่มากใหญ่กว่าทุกๆต้นที่อยู่ในดินแดนนี้และปู่ต้นไม้ก็อยู่ในดินแดนแห่งนี้มานานมากเช่นกัน กฎของดินแดนนี้มีขึ้นมาเพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อยของทุกชีวิตมีความเท่าเทียมกันไม่เอารัดเอาเปรียบกันอยู่กันอย่างพี่น้องและก็ให้ความเคารพซึ่งกันและกัน ทุกๆชีวิตที่อยู่ในดินแดนนี้รักและเคารพปู่ต้นไม้เป็นอย่างมาก ต้นไม้ในดินแดนนี้จะมีหน้าที่ให้ร่มเงาแก่ทุกๆชีวิตให้ผลผลิตได้กินกันบางทีก็เป็นที่อยู่อาศัยแบบชั่วคราวทุกๆชีวิตจำเป็นที่ต้องพึ่งพาอาศัยต้นไม้เป็นอย่างมาก ทุกๆที่กั้นเตียงมือสองที่อยู่ในนี้จะต้องคอยช่วยกันดูแลต้นไม้ทุกต้นเป็นอย่างดีไม่ทำลายหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ต้นไม้เกิดความเสียหาย ทุกๆชีวิตที่อยู่ในดินแดนนี้ต่างคอยดูแลช่วยเหลือกันตลอดใครมีกำลังมากก็ช่วยพวกที่กำลังอ่อนแอพวกมีกำลังเยอะก็ไม่เอาเปรียบพวกมีกำลังน้อย ทุกๆชีวิตที่อยู่ในนี้มักจะมาชุมนุมพูดคุยกันตรงที่ปู่ต้นไม้อยู่เสมอๆเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของกันและกันพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบซึ่งกันและกัน สัตว์เล็กสัตว์น้อยรวมไปถึงสัตว์ใหญ่ต่างก็อยู่รวมกันไม่แบ่งแยกไม่ไล่ล่าฆ่ากัน ทุกๆชีวิตในดินแดนแห่งนี้ต่างชอบพูดคุยกันชอบไปหาแวะเวียนกันอยู่บ่อยๆ ปู่ต้นไม้มักจะชอบให้จัดงานรื่นเริงกันเพราะว่าอย่างเห็นทุกๆชีวิตในดินแดนนี้มีความสุขกันอยู่ตลอดไม่อยากให้มีความทุกข์ การใช้ชีวิตในนี้ก็แสนจะเรียบง่ายใครอยากทำอะไรก็ทำแต่ต้องไม่ทำให้ที่กันเด็กตกเตียงอื่นเดือดร้อนหรือได้รับความเสียหายใดใดทั้งสิ้น ในดินแดนแห่งนี้จะมีที่อยู่ที่หนึ่งที่ทุกๆชีวิตนั้นจะชอบไปกันมาเลยนั้นก็คือแม่น้ำน้ำตกขนาดใหญ่ที่ไหลลงมาจากข้างบนน้ำในนี้มีความใสสะอาด ทุกๆชีวิตชอบมาเล่นน้ำกันบางตัวก็ชอบมาว่ายน้ำแข่งกันในที่นี่ บางตัวก็ชอบมานอนแถวๆริมแม่น้ำเพราะว่ามันเย็นมากจะมีลมอ่อนๆคอยพัดไปมาอยู่เสมอ ดินแดนแห่งนี้อยู่จนมาถึงตอนที่มนุษย์เริ่มเกิดขึ้นและมาอาศัยอยู่ใกล้ๆกันดินแดนนี้จึงต้องสร้างป่าไม้กั้นด้านหน้าเพื่อที่จะไม่ให้มนุษย์เข้ามาในดินแดนนี้เพื่อความสงบสุขของทุกๆสิ่งมีชีวิตในนี้ ที่กั้นเตียงเด็ก
วันอังคารที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
รถยนต์คันแรกของลูกของเรา
ว่าด้วยเรื่องรถยนต์ ในหลายๆคนก็ต้องการที่มีความจำเป็นต้องใช้ในการเดินทางหรือทำการค้าขายที่กั้นเตียงมือสองบางครอบครัวก็เป็นครอบครัวใหญ่ก็ต้องเดินทางทีละหลายๆคนมันจะลำบากไป ถ้าความจำเป็นมันจะต้องใช้ เราออมเงินเพื่อซื้อคอกกั้นเด็กมาเป็นของตนเอง สำหรับตัวฉันเองมันบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงอยากจะมีรถยนต์และอยากจะขับเป็นมากๆ ก็เพราะว่าชีวิตทั้งชีวิตครอบครัวพ่อแม่อยู่ไกลกันและเวลาจะไปหาท่านทุกครั้งก็ลำบากไหว้วานคนรอบข้างไปเสียหมด จะไปไหนทีก็ต้องรอคนที่ขับรถเป็นพาไป แต่บางที่คนที่จะพาเราไปไหนๆก็ไม่ได้ดั่งใจทุกครั้งไป ฝันจากจะมีรถยนต์กับเค้าซักคัน จะเป็นเก่าใหม่ไม่เป็นไรขอให้ ได้มาหัดขับและได้มาเป็นของตังเองสักคันโดยที่ไมต้องซ่อม ละในที่สุดฝันก็เป็นจริง น้องชายซื้อรถใหม่เค้าก็เอารถที่เค้าใช้อยู่เอาให้ เป็นวันที่ฉันดีใจมากๆถึงรถจะดูอายุการใช้งานมันนานมากแล้วก็ตามแต่สภาพก็ยังใช้ได้ก็แสนจะดีใจแล้วสำหรับผู้หญิงคนนี้ที่ลำบากที่จะเก็บเงินซื้อเอง แต่ทะเบียนก็ยังไม่ได้ต่อ ประกันก็ขาดมาสองปี โอ้ตายละที่นี้ก็ลำบากเราละฉันจึงได้แต่บอกตัวเองว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวหาตังไปต่อเองได้เพราะว่าเราได้ที่กันเด็กตกเตียงมาฟรีๆจะเก็บยังไงก็ยังไม่ได้สักที ก็เพราะว่าด้วยภาระอันหนักหน่วงมีให้ใช้จ่ายทุกๆวันๆค่าแรงต่อวันๆก็เอาไปจ่ายตลาดครึ่งหนึ่งที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งก็เก็บไว้ให้เด็กๆไปโรงเรียนกัน ฉันเลยจะค่อยๆคิดหาหนทางหารายได้พิเศษและเก็บออมมันเพื่อจะได้ทำให้ถูกต่อกฎหมาย หลังจากนั้นฉันก็เริ่มการหัดขับรถ วันนั้นฉันได้ไปทำบุญที่วัดกับครอบครัว เห็นพื้นที่โล่งกว้างถนนว่างฉันเลยไปหัดขับรถ รถมันเป็นเกียร์อัตโนมัติขับง่ายถนนโล่งเราก็ขับง่าย วันนั้นฉันรู้สึกมีความสุขมากมายดีใจมากที่ฉันได้ขับรถเสียทีแต่มันก็ไม่ได้ง่ายๆเหมือนกันเวลาจะถอยหลังดันจับจังหวะไม่ค่อยจะถูกกล้าๆกลัวๆมีความกังวลนิดๆพอหัดเลี้ยวซ้ายขวาๆคนสอนเลยตาลายและหัวเราะขำกันไปสนุกสนานและมีความสุขมากๆถึงแม้ฉันจะพึ่งได้หัดขับเป็นครั้งแรกก็ตาม พอขากลับจากวัดพาเด็กๆขึ้นรถแล้วฉันเลยบอกเด็กๆว่าวันนี้แม่จะขับเอง เด็กๆหน้าตาตื่นตกใจ พอขับรถออกไปจากถนนในวัดเด็กๆนั่งเงียบมากๆเวลาฉันเบรกเด็กๆตกใจมีแต่ลูกคนเล็กเท่านั้นที่ให้กำลังใจแม่ ทำให้ฉันมีกำลังใจมากขึ้น ที่กั้นเตียงเด็ก
วันจันทร์ที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
เราและพวกเด็กๆ
หน้าฝนนี้อาจจะนานกว่าปกติจนเราเริ่มเบื่อๆแล้วใช่ไหม เด็กตกเตียงได้ตลอดเวลาเลยเชียวและเหมือนฝนจะรู้มากนะคะจะชอบตกตอนที่เราจะออกไปนอกบ้าน ตกตอนล้างรถเพิ่งเสร็จ ตกตอนเราเลิกงานแล้วจะกลับบ้าน ตกวันที่เราซักผ้าแล้วก็ตากผ้าตกแบบตกและหยุดและก็ตกจนเรานี่เก็บผ้าให้วุ่นเลยเก็บจนเหนื่อยมากๆ ทำให้คนส่วนใหญ่นั้นไม่ชอบหน้าฝน พอฝนตกมาเยอะๆแล้วก็จะมีอะไรต่ออะไรตามมาด้วยทั้งน้ำนี้สำคัญเลยน้ำเยอะเกิดการน้ำท่วมขังหรือที่เค้าจะพูดกันว่าน้ำท่วมรอระบาย พอมีน้ำท่วมขังนั้นเราก็ควรที่ระวังตัวจากอันตรายที่จะมากับน้ำเหล่านี้ให้ดี เรานั้นอาจจะหลีกเลี่ยงที่กั้นเตียงไม่ได้แต่เราต้องรู้และระวังป้องกันให้ดีเพราะน้ำท่วมขังที่มาจากฝนเราก็จะต้องเจอไปจนกว่าหมดฤดูของฝนเลยทีเดียวหรือถ้ามีพายุเข้ามาเราก็อาจจะต้องเผชิญกับอันตรายเหล่านนี้ไปนานเลย
หน้าฝนนั้นอากาศจะเริ่มเย็นลงและก็มีความชื้นที่สูง ทำให้เชื้อโรคที่มีอยู่นั้นแพร่ระบาดได้รวดเร็ว เชื้อโรคนี้จะแพร่กระจายอยู่ในอากาศถ้าเราหายใจเข้าไปก็จะทำให้เกิดโรคทางระบบทางเดินหายใจได้ เราก็ควรที่จะหลีกเลี่ยงในสถานที่ที่แออัด
เมื่อมีน้ำที่ท่วมขังนั้นก็จะเป็นที่แพร่พันธ์ของยุงลายได้ ซึ่งเจ้ายุงลายนี้ก็เป็นพาหะที่นำมาสู่โรคไข้เลือดออก เราก็ควรที่จะหลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีที่กั้นเตียงมือสอง อย่าให้ยุงกัดได้หรือเราอาจจะทายากันยุงไว้ ทำลายแหล่งเพาะพันธ์คือสิ่งของที่มีน้ำขังก็คว่ำไว้ไม่หงายขึ้น
โรคฉี่หนูนั้นเป็นโรคติดต่อที่มาจากฉี่หนูทุกชนิด เชื้อโรคนั้นจะเข้าได้สู่จากบาดแผลที่เรามี เราก็ควรที่จะหลีกเลี่ยงการเดินลุยย่ำโคลน ป้องกันอย่าให้เกิดบาดแผลที่บริเวณขาได้ ให้ใส่รองเท้าบูทระหว่างการเดินที่ต้องผ่านน้ำท่วมขัง ล้างมือบ่อยๆ ชำระล้างร่างกายให้สะอาด
ระมัดระวังการกินอาหารที่อาจจะมีสารปนเปื้อนและจะทำให้เราเป็นโรคอุจจาระร่างแบบฉับพลัน บิดหรืออาหารเป็นพิษได้ เราจะต้องระมัดระวังเรื่องการกินอาหารในหน้าฝนเป็นพิเศษให้กินร้อนช้อนกลางได้ก็จะดีมาก
โรคตาแดงนั้นจะเกิดจาดที่น้ำสกปรกกระเด็นเข้าตาเราทำให้เกิดอาการระคายเคืองจนเกิดอาการ เชื้อจะเกิดการฟักตัว1-2วันแล้วก็จะมีอาการ การป้องกันก็คือการที่ไม่นำมือที่ไม่สะอาดไปจับหรือขยี้ที่ตา ไม่ใช้ผ้าหน้าผ้าเช็ดตัวร่วมกับคนที่เป็นโรคตาแดง
ที่กั้นเตียงเด็ก
วันอาทิตย์ที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
เสียงคนโวยวายในวิทยุดังจริงๆ
วันนี้เป็นวันจันทร์ซึ่งเราได้พักวันอาทิตย์แค่วันเดียว รู้สึกยังไม่พร้อมที่จะมาเรียนมากนัก แต่เนื่องด้วยตอนเช้าเรามีติววิชาคณิตศาสตร์ตั้งแต่เจ็ดนาฬิกาสามสิบนาทีจนถึงแปดนาฬิกาสามสิบนาทีเรามาถึงโรงเรียนก็เกือบๆ แปดโมงเช้า เราคิดว่าจะไม่ทันติว แต่พอเข้าไปในห้องพึ่งเริ่มติวได้เพียงข้อเดียว เราก็รีบไปหยิบคอกกั้นเตียงที่คุณครูแจกมานั่งฟังคุณครูติวจนหมดเวลา เริ่มเรียนวิชาต่อไปเป็นวิชาภาษาไทย คุณครูก็เริ่มสอนแต่ลืมบอกให้นักเรียนนำหนังสือวรรณคดีมา คุณครูจึงเล่าเรื่องในวรรณคดีเรื่องหนึ่งให้นักเรียนฟัง ตั้งใจฟังบ้าง คุยกันบ้าง จนหมดชั่วโมงคุณครูก็บ่อยไปเรียนวิชาต่อไป เป็นวิชาภาษาจีนซึ่งจะมีคุณครูชาวต่างชาติมาสอน เราก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องนัก แต่ก็พอฟังได้ คุณครูเขาก็มีงานให้จด ให้ฝึกอ่าน ฝึกท่อง อาทิตย์หน้าจะสอบ หมดชั่วโมงนี้ยังต้องไปเรียนอีกหนึ่งวิชา นั้นก็คือวิชาคณิตศาสตร์ เดินจากตึกภาษามาจนถึงตึกคณิตศาสตร์ใช้เวลาประมาณ 5 นาทีได้ เราก็มาเรียนต่อจากคาบที่แล้ว คุณครูก็ให้เพื่อนๆมาเฉลยการบ้านที่ให้ไปทำ แล้วสอนเรื่องขายที่กั้นเตียงและให้ทำการบ้านเพิ่มอีก 2 ข้อ หมดคาบเราก็เดินไปซื้อน้ำปั่นไกลพอสมควร ปกติเราจะกินชาเขียวแต่วันนี้ไม่มีชาเจียวเราจึงกินโกโก้ รสชาติไม่ขม ไม่หวานมาก กำลังพอดี หลังจากเพื่อๆซื้อเสร็จก็เดินไปที่โรงอาหารใหญ่ ไปหาที่นั่งกินข้าวและเอากระเป๋าเรียนวางจองที่ไว้ แล้วไปซื้อข้าวมากินจนเสร็จก็เดินไปซื้อขนมเค้กมากิน หมดเวลาพักกลางวันก็ขึ้นไปเรียนวิชาต่อไป คือวิชาคอมพิวเตอร์ คุณครูก็อธิบายงาน และให้ไปทำเป็นการบ้าน หรือจะทำในห้องเรียนก็ได้ และปล่อยให้นักเรียนได้คิดกันว่าจะถ่ายรูปก่อนจบกันที่ไหน มีใครบ้าง ให้แจ้งคุณครูภายในคาบเรียนนี้ และคุณครูก็พูดถึงการเรียนต่อมัธยมปลาย แนะนำที่กันเด็ก จนหมดเวลา คาบสุดท้ายเรามาไว จึงมีเวลาเหลือรอพี่ที่เรียนออกจากห้อง เราก็มารวมกลุ่มถ่ายรูปเลนกัน จนพี่ออกจากห้อง เราก็เข้าไปเรียน คาบสุดท้ายเป็นลดเวลาเรียนเพิ่มเวลารู้ จึงไม่ต้องทำราก คุณครูประจำวิชาให้เราเย็บกระเป๋าให้ได้หนึ่งใบในหนึ่งเทอม กระเป๋าใบก็ไม่ใหญ่มาก เนื่องจากคุณครูไม่ให้ไปทำที่บ้านจึงใช้เวลานานในการที่จะทำให้เสร็จ บางวันเราก็ไม่ได้เรียนคาบนี้ จึงมีเวลาน้อย พอหมดเวลาคุณครูก็เรียกเก็บงานมารวมกันไว้ และปล่อยเด็กนักเรียนกลับบ้าน เราก็รีบกลับบ้านเพราะเราจะต้องไปซื้อของมาทำงานในวันพรุ่งนี้อีก
ที่กั้นเตียงเด็ก
ที่กั้นเตียงเด็ก
วันพฤหัสบดีที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
กลับมายืนจุดที่ควบคุมตัวเองได้
เริ่มเข้าแรกในการเข้าค่ายต้องรีบตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวชุดยุวะกาชาติให้เรียบร้อยครบทุกอย่าง หลังจากนั้นก็รอเพื่อนมารับ ระหว่างทางเราก็แวะร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของที่เพื่อนๆฝากซื้อ คือปลากระป๋องกับครีมอาบน้ำ และผ้าอนามัยแต่เราดันลืม พอไปถึงคุณครูก็เรียกเข้าแถวรวมแล้ว เพื่อนบางคนที่ฝากซื้อของยังไม่ได้ของกันเลย เราจึงต้องเก็บคอกกั้นมือสองไว้ คุณครูก็ให้ไปลงชื่อและเก็บโทรศัพท์ เราก็เอาโทรศัพท์ฝากกับคุณครูไว้ด้วย ตอนแรกเราก็จะไม่ฝาก แต่เพื่อนๆบอกให้ฝากเราก็เลยฝากไว้ หลังจากนั้นก็มานั่งเป็นหน่วยๆ แจกเชือกที่จ่ายตังไปกับผ้าพันคอ หลังจากนั้นก็รอเพื่อนอีก 1 คน แล้วคุณครูก็ให้ไปเข้าแถวเปิดพิธีที่สนาม แดดร้อนมากๆ พอเปิดพิธีเสร็จก็ปล่อยให้ไปเก็บเสื้อผ้าขึ้นห้อง ห้องหนึ่งนอน 40 กว่าคน หน่วยละแถว เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปทำครัว เตรียมของสำหรับทำครัว หลังจากนั้นก็เรียกมารวมตัวกันอีกครั้ง รวมตัวเสร็จก็ปล่อยให้ไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดลำลอง เรียกมารวมตัวกันทั้งลูกเสือ เนตรนารี และยุวะกาชาติ เพื่อจับคู่กันเพื่อไปเล่นตามฐาน มีทั้งหมด 16 ฐาน ฐานหนึ่งก็เล่นประมาณ 7 นาที พอถึงตอนเย็นเราก็ต้องทำอาหารรับประทานเอง โดยทำเป็นหน่วย หน่วยหนึ่งมี 10-12 คนแบ่งหน้าที่กันทำ ช่วยกัน จนเสร็จก็มาจองที่เพื่อรับประทานข้าวเย็น ล้อมวงกัน รับประทานเสร็จก็รวมกันเพื่อแยกไปเล่นตามคอกกันกระแทกในตอนกลางคืน ฐานแต่ละฐานก็เล่นง่ายๆแต่เปื้อนและเละเทะมากๆ ฐานแรกที่เล่นเป็นลูกโป่งน้ำโดยโดนลูกโป่งส่งต่อกัน ไม่ให้ลูกโป่งล่วงพื้นหรือแตก ผ่านไปได้ด้วยดีเราไม่ได้ทำแตก แต่คนข้างเราดันทำล่วงระหว่างส่งต่อให้เพื่อนอีกคนหนึ่ง คนที่ทำแตกก็ต้องออกมาเต้น ฐานต่อไปก็คือรอดปากเสือ ก่อนเล่นต้องถอดถุงเท้ารองเท้า และให้ผู้ชายรอดไปก่อนก่อนรอดก็ต้องโดนป้ายแป้งก่อนทุกคน และค่อยๆรอดต่อๆกัน เราไม่ได้รอดเพราะเวลาหมดก่อน แต่ก็โดนแป้งอีกรอบหนึ่ง ฐานต่อไปก็เป็นฐานปีนคอกกั้นไม้ ปีนขึ้นไปให้สุดแล้วพูดมาสามคำ ได้เล่นแค่ไม่กี่คนเวลาก็หมด ไปฐานต่อไป ฐานนี้สบายๆ แค่ดูดาวและฟังคุณครูอธิบายเรื่องดาว ฐานต่อไปไต่ถัง มีเชือกเส้นเดียวให้จับ และถังอยู่ข้างล่าง เล่นเพียง 4-5 คนเวลาก็หมด กว่าจะเล่นครบ 16 ฐานก็นานหลายชั่วโมง ฐานที่เราชอบมากที่สุดคือฐานที่เดินบนคอกกั้นเด็ก และมีเชือกให้จับข้างบนหนึ่งเส้น มันสนุกตื่นเต้นดี มีน้ำมาฉีดอีก เปียกแฉะเลยทีเดียว
วันเสาร์ที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2560
เพื่อความสบายใจของคนทุกฝ่าย
ตื่นมาแต่เช้าด้วยความรู้สึกไม่สดชื่นเท่าไรเพราะถูกคนที่นั่งอยู่ในคอกกันกระแทกข้างๆปลุกขึ้นมาให้ไปส่งที่บ้านเพื่อนหน่อยคนที่ปลุกก็ไม่ใช่ใครที่ไหนคือน้องสาวตัวแสบของเรานี่แหละ น้องสาวเรารีบวิ่งมาขึ้นมาที่หน้าห้องเราและก็กระหน่ำเคาะประตูแบบชุดใหญ่เลยประมาณว่าไม่อยากตื่นก็ต้องตื่นเพราะรำคาญเสียงเคาะประตู เราได้ยินเสียงแบบนี้ก็รำคาญมากจนต้องตื่นขึ้นมาและก็ต้องตะโกนกลับไปด้วยไม่อย่างนั้นน้องสาวเราไม่ยอมหยุดเคาะแน่ๆ เราก็ต้องรีบไปอาบน้ำแต่งตัวและก็ลงไปข้างล่างหาอะไรกินลองท้องแล้วก็พาน้องสาวเราไปส่งที่คอกหัดเดินของเขา เราออกจากบ้านก็สายมากแล้วก็คิดว่าเราคงจะขับรถไปได้อย่างสบายๆรถไม่ติดถนนโล่งแต่พอออกจากบ้านมาไม่ได้เท่าไรรถติดยาวมากแทบไม่เคลื่อนไปไหนเลย เรารู้สึกเบื่อเลยรถไปได้ที่ล่ะนิดล่ะนิดกว่าจะผ่านไปได้แต่ล่ะที่นานมาก แต่แล้วเราก็ผ่านมาจนได้ถนนเริ่มโล่งมานิดหนึ่งรถเริ่มไปได้อย่างสะดวกค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย เราขับมาส่งน้องสาวจนถึงบ้านเพื่อนของน้องแต่โชคดีที่เราไม่ส่งมารับอีกเพราะว่าน้องเรามันจะกลับบ้านเองเราก็เลยขับรถออกมาและก็ไปหาอะไรนิดหน่อย เราขับรถไปซื้อกับข้าวเจ้าประจำที่เรากินบ่อยๆและร้านนี้กับข้าวก็อร่อยมากและร้านนี้คนมาซื้อก็เยอะมากๆเช่นกันเรามาซื้อจนสนิทกับแม่ค้าที่ขายนวมซี่กันกระแทกบางที่ก็ยังมาช่วยแกขายเบาะกันกระแทกเลยเวลาที่แกยุ่งๆ เราขับรถไปจอดข้างๆร้านแกและก็ลงมาซื้อกับข้าวแต่ช่วงนี้ยังไม่ค่อยมีลูกค้าเยอะเท่าไรเราก็เลยไม่ต้องช่วยแกขายและก็ไม่ต้องรอนาน เราก็สั่งกับข้าวแกเหมือนเดิมและแกก็ตักให้แบบพิเศษมากๆแต่ก็คิดราคาเท่าเดิมบางที่ก็รู้สึกเกรงใจแกบ้างแต่ก็จะซื้อหลายๆอย่างตลอด ซื้อเสร็จก็ขับรถกลับบ้านไปพักผ่อนและก็นอนต่ออีกสักหน่อยเพราะว่ารู้สึกยังนอนไม่เต็มอิ่มเลยขอไปพักสักหน่อย เรากินข้าวเสร็จแล้วก็รีบขึ้นไปนอนทันทีเรานอนพักยาวเลยอากาศก็กำลังดีเลยกำลังนอนหลับอย่างสบายๆ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ทั้งที่ตาเรายังปิดอยู่ เสียงน้องเราพูดมาอย่างออดอ้อนเลยว่าให้มารับที่บ้านเพื่อนด้วยไม่มีรถกลับบ้าน เสียงน้องเราออดอ้อนมาขนาดนี้แล้วเราก็ต้องใจอ่อนแหละก็ต้องไปรับน้องแหละและเราก็ต้องออกไปรับน้องอีกรอบวันนี้ทั้งวันไม่ได้ทำอะไรเลยรับน้องส่งน้องอย่างเดียวเลยเรา คอกกั้นเด็ก
วันอังคารที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2560
บ้านที่อบอุ่นของเรา
วันนี้เป็นวันที่จะต้องไปทำสัญญาเช่าห้องใหม่ เราก็เลยจะต้องเตรียมตัวแล้วก็เตรียมเงินจ่ายมัดจำไว้เลยใช้เงินจำนวนมากแต่ก็ต้องอดทนเพราะว่าห้องใหม่คอกกั้นเกาหลี มือสองก็ดีสิ่งแวดล้อมก็ใช้ได้เสียงก็ไม่ดังไม่เอะอะโวยวายเงียบสงบเหมาะกับการเช่าอยู่เป็นอย่างมาก เราก็ได้ทำการโทรนัดเวลาการทำสัญญาเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินทางมายังที่ห้องเช่าใหม่ เจ้าของตึกที่ให้เช่าก็พูดรายละเอียดกฎกติกาการเข้าอยู่อาศัยข้อห้ามและอีกมากมายให้เราฟังเพื่อทำความเข้าใจกันเราก็ตอบรับกับข้อตกลงทุกอย่าง เราก็ลงชื่อรับสัญญาและก็จ่ายเงินตามลำดับและก็ขึ้นมาดูห้องอีกครั้ง เราทำสัญญาเสร็จก็รีบกลับไปยังห้องเดิมเพื่อเก็บของให้หมด เราตื่นเช้ามาเพื่อที่จะรีบเก็บคอกกันกระแทกอีกส่วนให้เสร็จเรียบร้อยพร้อมกับจัดการทุกอย่างให้เสร็จสรรพ ข้าวของของเรานั้นก็ไม่เยอะเท่าไรหรอกมีแต่ของไร้สาระและก็เสื้อผ้าอีกมากมายกายกอง เราจัดการเสร็จทุกอย่างก็ขนของลงมาด้านล่างเพื่อที่จะขนขึ้นรถได้ง่ายและไว การขนของครั้งนี้ก็ได้ความความช่วยเหลือจากคุณตาที่แสนใจดีมาช่วยขนคอกกั้นไม้และขับรถไปส่งยังที่ห้องใหม่ เราใช้เวลาขนย้ายของมาห้องใหม่เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมง เราขนมาที่ข้างล่างตึกและก็ต้องขนขึ้นไปยังชั้นสองชั้นที่เราเช่าอยู่คนช่วยคนของก็เอาของมากองๆไว้ที่ห้องเพราะเราก็บอกว่าให้กองๆไว้เดี๋ยวเรามาจัดการเรื่องจัดระเบียบเอง ตอนเย็นเราก็กลับมาที่ก้องใหม่ของเราเพื่อจะมาจัดห้องเราทำการเก็บกวาดปัดฝุ่นเช็ดถูอย่างดีแล้วก็จัดการเสื้อผ้าใส่ไม้แขวนแล้วใส่ตู้เสื้อผ้าไว้จัดการของต่างๆจัดวางตู้และของอะไรอีกหลายๆอย่างกว่าจะเสร็จใช้เวลานานพอสมควร พอเราจัดเสร็จก็เริ่มหิวแล้วก็เลยออกไปข้างนอกดีกว่าไปหาอะไรกินก่อนค่อยมาทำส่วนที่เหลืออีกนิดหน่อย หน้าปากซอยทางเข้าห้องเราก็มีร้านขายกับข้าวอยู่มากมายมีให้เลือกอยู่มากเราก็กินมันตรงนี้แหละไม่อยากออกไปไกลกินเสร็จก็กลับไปห้องมาจัดการให้เสร็จทุกอย่าง เราก็อาจจะตื่นเต้นกับห้องใหม่สักเล็กน้อยเพราะว่าย้ายที่ใหม่และก็ต้องนอนเตียงสูงด้วยยังไม่ค่อยจะชินเท่าไรแต่การนอนคืนแรกก็ผ่านไปด้วยดีนอนหลับได้อย่างสบายห้องก็เย็นสบายไม่ร้อน เรารู้สึกดีที่เราเลือกตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่ห้องนี้เพราะว่าทำให้รานอนพักผ่อนได้เต็มที่และก็ไม่มีเสียงรบกวนด้วย คอกกั้นเด็ก
แขนที่ไร้ความรู้สึก
ห้องเรียนในหนึ่งภายในพิทยาคารความจุโตมีผู้เรียนดำรงตำแหน่งรอท่าศึกษาเล่าเรียนธำรงตัวเลขหนึ่งณรอยคราบความรู้แจ้งนั้นหมายความว่าพิทยาเนื้อที่จักแตะต้องปฏิบัติการการกสิกรรม ครูเดินดุ่มมาถึงมาริอีกทั้งภายในห้องหับผู้เรียนใครๆฟุนรุ่งยืนขึ้นจบก็ประณมคุณครูพร้อมเอิ้นคำกล่าวสวัสดีต่อจากนั้นก็นั่ง อาจารย์อวยเด็กนักเรียนทุกผู้ทุกนามปิดเงียบจดหมายแล้วก็แยกออกมองดูบนกระดานคุณครูตั้งต้นจารึกตัวเขียนลงบนบานบอร์ด นักเรียนใครต่อใครขึ้นต้นหมายไว้ยอมที่ทางคุณครูเขียนหนังสือ อาจารย์ได้รายงานและนักศึกษาใครๆตำหนิวันพรุ่งนี้อิฉันจะนฤมิตการสร้างผักปิดป้องหยุดชะงักตรงนี้ส่งเสียผู้เรียนใครๆเขียนทางพร้อมทั้งขบวนการงานปลูกสร้างเก็บเก่าพร้อมกับส่งเสียอ่านปฏิบัติงานกระแสความตระหนักอำนวยดีเลิศครูเปิดฉากเสนอแต่กระนั้นแหละขบวนการมอบนักศึกษาทุกคนสดับตรับฟัง นักเรียนใครต่อใครจงใจรับฟังหมายความว่าวิธีพร้อมกับก็ใจเต้นถิ่นจักหาได้ปลูกพืชผักทั้งเป็นทีฐาน ครูแจกแจงพร้อมก็สละนักเรียนแรงแผนกซึ่งกันและกันเพื่อจะได้มากรุณาเกียดกันสร้างผู้เรียนใครต่อใครก็ตะครุบตระกูลยับยั้งจนมุมครูก็ส่งเสียอย่างไรก็ดีล่ะคณะคาดคะเนนวมซี่กันกระแทกห้ามปรามตำหนิติเตียนหมู่ของใช้ตนเองตรงนั้นจะปลูกสิ่งไรโศภาพร้อมกับก็ยื่นให้สลักวิธีการยอมภายในกระดาษแท่งเทิ่ง ผู้เรียนอย่างไรก็ดีเล่าส่วนก็โปรดบังหารือพร้อมทั้งก็เดินหนคลาไคลสอบสวนอาจารย์น้อยโปร่งแห่งหนคุณครูก็ไปมาหาดุด่าผู้เรียนมีชีวิตพักๆ แต่กระนั้นเล่าก้อนก็หารือกันและกันได้ผลพร้อมทั้งก็แยกแยะกิจห้ามปรามสุภาพ วันตอนหลังณระยะบ่ายจะสดเพลาเนื้อที่นักเรียนทั่วกระจุกจะจัดหามาลงมือสร้างผักกีดกั้นสุดแท้แต่แหละสังคมก็นำซึ่งกันและกันจากไปคีบอุปกรณ์งานสร้างผักมาริไปที่ห้องสะสมวัสดุอุปกรณ์และก็ย่างก้าวมาหาอีกต่างหากเขตว่างส่วนหลังพิทยาคาร ครูบาอาจารย์ก็กระจายที่ดินแจกอย่างเดียวล่ะคณะเท่าๆสกัดกั้นนักศึกษาแต่กระนั้นเล่าช่อแตกต่างก็จัดการประพฤติติดตามกระบวนการเขตตัวเองได้เรียนรู้มาริหลังจากนั้นพลัดที่ดินศึกษาเล่าเรียนวานนี้ เด็กนักเรียนแต่ว่าเล่ากองต่างก็ตั้งเจตนากระทำห้ามปรามมาสู่เสียแต่ว่าล่ะสามัญชนแตกต่างก็ใจเต้นโดยเหตุที่ดำรงฐานะมื้อแต่เดิมในได้มาลงมือคอกหัดเดินเท่านั้นล่ะต่างก็คร่ำเคร่งประพฤติคล้ายถึงขนาดเพียงพอมีเหตุการณ์ในที่ฝืดแผ่นดินประกอบกิจเปล่าได้รับก็จักก้าวเดินจากไปปรึกษาหารือครูทรงไว้ทั่วถึงกันพร้อมด้วยอาจารย์ก็จะรอเหล่เด็กนักเรียนดำรงอยู่ทั่วๆด้วยเกี่ยวกับบริเวณนักศึกษาจักได้รับไม่กระทำการพลาดไม่ใช่หรือจัดทำฤๅในที่จะชาตะภัยได้มาสำหรับคดีหนักแน่นสรรพสิ่งนักเรียนอย่างเดียวเล่านรชนนั้นจงมาสู่แผ่นดินหนึ่งพักพิงเรียบ ทะลวงจากไปได้มาใกล้คู่แฝดครู่เฉพาะเล่าทีมก็กระทำการยับยั้งกระเป๋าแห้งสำเร็จลุล่วงอาจารย์ย่างก้าวมาสู่สำรวจงานเฉพาะเล่าแก๊งก็นฤมิตได้นวมซี่กันกระแทกวิสิฐร้ายแรงอาจารย์จึ่งประทานอย่างไรก็ดีแหละเหล่าเที่ยวไปทำงานความใสสะอาดเครื่องอุปกรณ์พร้อมกับก็นำวัสดุอุปกรณ์เสด็จพระราชดำเนินตุนที่ห้องวัสดุอุปกรณ์หาได้ล่วง ครูบาอาจารย์ตกลงเสนอเตือนถวายเด็กนักเรียนตรงนั้นรอท่าอาบน้ำทั่วทิวากาลเกี่ยวกับณผักจักหาได้คอกหัดเดินเจริญงอกงามวิธถาวร นักศึกษาเท่านั้นล่ะเหล่าก็รอคอยแลดูปรับเปลี่ยนพืชผักข้าวของเครื่องใช้ตนเองประการยอดเยี่ยมตักออกคลาไคลเอ็ดจันทรผลิตผลสรรพสิ่งแม้กระนั้นเล่าพวงก็มากขึ้นมาหาดั่งงามเลิศทั้งหมดก๊วนได้คะแนนครบ อาจารย์ก็ให้แต่เล่าสายตุนผักเดินแบ่งออกครัวเพื่อจะประกอบภัตประทานอิฉันหาได้ฉันถัดจากนั้น คอกกั้นเด็ก
ละเมียดละไม
ผู้เยาว์กระจิริดได้รับมาหาเที่ยวงานบุปผาในชันษาเอ็ดจะมีอยู่งานจัดเตรียมงานเลี้ยงคอกกันกระแทกในงานเลี้ยงจะสั่งสมบุษบาเดินทางทั้งปวงแหล่งเกิดเพิ่มเก็บข้างในงานเลี้ยงตรงนี้ เด็กเล็กเดินทรรศนะดอกพฤกษ์ที่ธุรกิจเหมือนสนุกสนานแห่งการงานนี้มีบุษปะขัดประไพรากเลือดเลย เด็กย่อมย่างก้าวเดินอีกทั้งโอกาสแดนกอบด้วยพฤกษ์สีชาดชื่นมื่นคลอดหรอกปริมาตรใหญ่โตกอบด้วยกรณีพิไลเหมือนออกจะตาย เคลื่อนที่เล่นตาเดินทางนวมซี่กันกระแทกอีกแนวทางก็จักเจอผกาแท่งโตแผ่นดินมีดพร้าอุระกระจ้อยร่อยขัดเหลืองรุมๆบานสล้างพักเปี่ยมลิ่มทรรศนะแล้วไประรื่นเหลือแหล่ เบิ่งเคลื่อนอีกทำนองคลองธรรมหนึ่งจะเผชิญด้วยกันบุปผชาติถูส้มแสดสลับขัดสีส้มรุมฯลฯทำเนียบไม่ค่อยได้มาพบเห็นปกติจัดจ้านเป็นต้นไม้ถิ่นค้นหาลำบากพร้อมกับก็ชำพวกชั่วชุกดอกมีข้อความน่าพึงพอใจและประหลาดดวงตาถูกใจ จะประกอบด้วยธาตุลมชวยกลิ่นหอมๆด้ามจิ้วมาหาไล่ตามทางผ่านทันทีที่เคลื่อนที่ติดสอยห้อยตามสืบเสาะกลิ่นก็จะพบเฌอที่ทางกอบด้วยบุปชาติสีน้ำตาลมีอายุที่อยู่ดูท่าจักมิมีอยู่กลิ่นถึงกระนั้นกลิ่นไอเครื่องใช้มันเทศกลับด้านหอมขจรกระจายอบอวลเคลื่อนที่ทั่วกันณถิ่นที่นี้ เยาวชนค่อยก้าวเดินแลดูอยู่มามีอยู่ภายในชิ้นงานตรงนี้ภูเขาปฏิพัทธ์มุ่งดูบุปผชาติต้นสนิททั้งนี้เพราะสนุกแยกออกภูเขารู้ผ่อนกับมีอยู่ดวงจิตถิ่นที่นิ่ง เยาวชนจ้อยจัดหามาเดินดุ่มเจียรอีกทั้งอาณาเขตไม้ต้นพร้อมทั้งผกาแปลกๆคีรีโหยแลพฤกษาสดๆ ร้อนๆด้วยซ้ำ ดินแดนไม้ใหญ่ผกาแปลกๆก็มีแต่ต้นบุปผชาติที่ดินรูปพรรณสัณฐานอัศจรรย์นัยเนตรผิดปกติที่คอกกั้นเกาหลี มือสองยังเปล่าชินแลดูพร้อมกับโปร่งบางเงินต้นเปล่าน่านับถือว่าร้ายมันแผลบจักมีพักพิงแห่งบนบานโลกตรงนี้เพราะด้วย ไม้สถานที่อยู่ซ้ำด่านกอบด้วยต้นแบบที่ทางเหยเกหรอกเครื่องใช้มันส์ก็หงิกๆงอๆทั่วพฤกษาเกินมันเทศมิได้รับยังไม่ตายโรคภัยเท่านั้นอย่างใดแม้กระนั้นเลี่ยนกอบด้วยสรีระทำนองตรงนี้ลงมาเข้าประจำที่เป็นเวลายาวนานแล้วพร้อมทั้งก็ยังมีชีวิตอยู่ประเภทแหล่งพละกำลังลองงานเพาะประเภทเหตุด้วย ค่าตอบแทนโต้งที่อาศัยถาวรถูกต้องมัธยมตรงนั้นจะมีแต่ค่าตอบแทนพื้นดินโงระเหิดธรณีขึ้นมาริต้นข้าวของเครื่องใช้สนุกจะสิงสู่ใต้พิภพลึกเต็มแรงยังมีชีวิตอยู่ผกาแดนสืบได้มายินยอมบริเวณภายในป่าหญ้าพาลุกลึกๆ บุปชาติบ้านเรือนติดกับตรงนั้นไล่ตามดอกเบี้ยสรรพสิ่งหัวมันจักมีแต่หนามแหลมๆออกลูกมาหาเพียบผ่านพ้นทว่าหรอกข้าวของมันแผลบนั้นกอบด้วยคดีงามตาพร้อมทั้งก็มีกลิ่นอายในที่หอมแดงรุมหว่านออกมาสู่ หรอกตรงนี้คือค่าตอบแทนถิ่นที่ทุกท่านสละข้อคดีอินังขังขอบกั้นโขค่าตอบแทนตรงนี้จักประกอบด้วยลักษณะหมายความว่าขดๆโครงร่างจะประหนึ่งสิ่งมีชีวิตยืนเข้าอยู่ดอกย่านขดๆจักมีอยู่สีแตกต่างกักด่านคอกกันกระแทกด้วยว่าทั่วสีขาว ดำ เกด ชมพูสลับป้องในที่พืชพันธุ์เดียวกันทุกคนแตกต่างก็ลงมาเบิ่งพร้อมด้วยก็ขี้รูปสงวนเก็บคือแดนจำ ณแต่ละดอกพร้อมทั้งเฉพาะล่ะลำต้นนั้นจักประกอบด้วยเนื้อความบอกเล่าแหล่งเกิดเนื้อความสดดำเนินสรรพสิ่งทว่าเล่าดุ้นด้วยซ้ำ ลูกเพ็จมิหาได้จ้องบุษปะไม้ใหญ่เดียวแต่ถ้าว่าภูก็อีกทั้งอ่านความเป็นมาพร้อมทั้งจรดยอมสมุดเหตุด้วยบิดเหตุทราบฝ่าละอองธุลีพระบาทนี้เก็บเพราะกับก็ขนย้ายรูปร่างเงินต้นหลายอย่างสงวนไว้ทอดพระเนตรด้วยกันศึกษาเล่าเรียนเหตุด้วยลงมาพิจารณารุกข์โอกาสนี้จัดหามาทั้งข้อความละลานตากับก็เรื่องได้ข่าวควบคู่กักด่านอยู่เช่นเดียวกัน คอกกั้นเด็ก
เราจะไปทางไหนกันดีล่ะ
วันนี้ยังไม่ตายวันหยุดระวางนานนมหนจักได้รับแขวนนวมภายหลังออฟฟิศมาเต็มๆถูนิศากรติดกับเพราะว่าแถวมิได้ลาหยุดขอลาเจ็บผ่านพ้น ผู้ชายคว้ากอบด้วยฤกษ์พักแรมทุเลาสังขารสักทีแต่ว่าก็ได้บอกเลิกมิช้านานหรอกอย่างไรก็ตามก็ดีกระทั่งไม่จัดหามาสะดุดล่วงเลย ทิวากาลแรกเริ่มข้าวของวันหยุดมาณพคัดเลือกแห่งจักขอหลับไหลหย่อนใจสรีระที่แล้วเพื่อเนื้อตัวอยู่อาศัยกับก็ดีรุ่งโรจน์คอกกั้นไม้ไศลทอดตัวเดียวกับก็บังคับบัญชาข้าวปลาอาหารมาริแดกแหล่งห้องหับไม่ออกเดินทางนวมซี่กันกระแทกทอดตัวบ้านเรือนเลยนั่งๆนอนๆสิงแม้ว่าแห่งห้องเท่านั้นกับรุ่งขึ้นคีรีก็ได้คิดอุบายวางตำหนิทะเยอทะยานจักเดินทางไปเที่ยวเตร่ตลาดน้ำสักแป๊บ กับคีรีก็ยังเอนรองลงไปจนถึงรุ่งอรุณข้าวของเครื่องใช้อีกกลางวันหนุ่มน้อยชำระร่างกายทรงเครื่องฉบับร่างปกติวิสัยบรรจุเตี่ยวตรีเขตเสื้อยืดสบายๆพร้อมทั้งก็หนีบกระเป๋ารถเมล์เงินก้อนเหยาะกางเกงกับก็ออกเสียงเกือกแผ่นดินสอดสุขหัวเพราะด้วยจะจัดหามาก้าวเดินไดฝ่ายสะดวกพระบาท บุรุษออกลูกขนมจากห้องจากนั้นก็เคลื่อนยืนขึ้นกระพือรถโดยสารแดนทะลวงตลาดน้ำในที่เขากำลังจะเสด็จพระราชดำเนิน ชายรุ่นก้าวเดินรุ่งโรจน์รถเมล์ด้วยกันออกเสียงบุษบกขนองสุดๆล่วงแทบมินมนานกาเลก็ตลอดตลาดน้ำ ตลาดท้องน้ำกลุ่มคนมิมากมายเท่าไหร่คงจะสดสำหรับเวลานี้มิใช่หน้าตาเตร็ดเตร่เท่านั้นก็ดีแล้วไปแหละจะได้รับมิแตะต้องเคลื่อนเคลื่อนที่แทรกพร้อมใคร หนุ่มเดินดุ่มมาถึงเคลื่อนอีกต่างหากข้างหน้าข้าวของตลาดน้ำทางณมีร้านแลกเปลี่ยนข้าวของอุดมสมบูรณ์จำนวนมากจะดำรงฐานะของเก่าและของใช้อดีตประกอบด้วยร้านทั่วบนดลพร้อมกับก็ร้านค้าณแม่น้ำณจะกอบด้วยเรือสำเภาทะลุเสด็จมาสู่คนขายของแม่ค้าก็จักตะเบ็งเสียงรออยู่เพรียกผู้บริโภคพิจารณาน่าเกลียดน่าชังพร้อมทั้งประกอบด้วยสีสันจรอีกรูปร่าง บุรุษหนุ่มเดินดุ่มยินยอมเส้นทางจากคล่องแวะทัศนะเครื่องใช้ติดตามร้านขายของกระยาเลยสรรพสิ่งชิ้นไรเข้าตาคีรีก็เลือกสรรซื้อหาพ้นห้างร้านที่นี่กอบด้วยนวมซี่กันกระแทกยั้วเยี้ยมืดฟ้ามัวดิน ณตลาดท้องน้ำก็อีกต่างหากประกอบด้วยพิพิธภัณฑสถานจำลองงานใช้ปากท้องริมน้ำสิ่งปราณีอดีตการชำระคืนชีวีกับการหาเลี้ยงชีพแม้กระนั้นเล่าคำกล่าวในพิพิธภัณฑ์มีแต่แก่นเรื่องกระแสความรู้สึกทั้งปวงล่วงพ้น หนุ่มน้อยโหมโรงหิวข้าวจึ่งเดินทางแลหาอาหารการกินติดสอยห้อยตามริมแม่น้ำพนมเลือกตั้งดรณีลำแห่งหนวางขายกวยเตี๋ยวคีรีได้มาหม่ำก๋วยเตี๋ยวดรณีด้านเช่นก่อนพ้นเค้าโครงคนขายนั่งณดารณีทำการค้าดรณีผ่านพ้น หนุ่มใช้พร้อมก็ดำเนินอยู่ทัศน์พื้นดินตลาดหมดทางครบถ้วนทั้งปวงร้านค้าและคีรีก็ได้ของใช้มากระบุงโกยพ้น เวลาเริ่มจะมืดค่ำต่อจากนั้นชายรุ่นแล้วจึงเปลี่ยนเหย้าเพราะว่ารถโดยสารประจำทางยังกะเดิมทีภูเขาจรดเรือนรีบร้อนทำความสะอาดร่างกายเสาะหาอาหารโภคแล้วไปก็เข้านอนหย่อนใจ วันหยุดของภูเขาเกินเปล่าบานตะเกียงจากนั้นพนมตะลีตะลานบริหารหยุดห้องถามแพรพรรณ เก็บกวาดฟอกห้องหับอวยดีซึ่งภูเขามิได้รับเนรมิตกระแสความดีมารินมนานแหล่จบ หนุ่มประกอบเรื่องสะอาดสะอ้านห้องหับละมุนละม่อมพร้อมกับวันหยุดก็เหลือหลออีกแฝดทิวาสิงขรก็กินชีวันทำนองคอกหัดเดินสบายๆมิลุกลนอ่านจดหมายซดกาแฟคลาไคลร่ำไปด้วยกันวันหยุดตกลงถึงที่สุดยอมจรผู้ชายจึงจำต้องเที่ยวไปเข้าทำงานพร้อมกับเปลืองปากท้องทำนองใจเร็วอีกเยี่ยงตอนแรก
คอกกั้นเด็ก
ดึงเชือกให้ยาวกว่านี้
ใกล้จะถึงวันเด็กแล้วเราก็อดที่จะนึกถึงเรื่องในคอกกั้น มือสองไม่ได้เลย ในวันเด็กของทุกๆปีพ่อจะพาเราไปงานวันเด็กตลอดเลยในจังหวัดที่เราอาศัยอยู่นั้นจะมีการจัดงานวันเด็กในหลายๆที่เลยพ่อจะพาเราไปที่งานใหญ่ๆก่อนเพื่อที่เราได้เห็นอะไรที่หลากหลาย ในงานวันเด็กจะมีซุ้มจากที่ต่างๆมากมายมาตั้งซุ้มกันเต็มไปหมดเราเดินไปต่อแถวยังซุ้มต่างๆที่มาจากโรงเรียนในจังหวัดที่มาจัดซุ้มเล่นเกมและก็แจกขนมให้ด้วยเราไปต่อแถวเข้าคิวที่ซุ้มของทุกโรงเรียนเลยแต่ล่ะซุ้มก็จะมีเกมให้เล่นที่แตกต่างกันไปทั้งโยนบอลให้เข้าคอกกั้นเกาหลี มือสอง เตะบอลให้เข้าประตู โยนของใส่ตะกร้าให้ถูกและก็มีตอบคำถามความรู้รอบตัวด้วย ในงานจะมีเด็กๆมาร่วมตัวกันเยอะมากมีทั้งเด็กและก็ผู้ปกครองมากันเยอะแยะเลยเต็มพื้นที่นวมซี่กันกระแทกจัดงานไปหมด พอเราไปเล่นที่ซุ้มของโรงเรียนเสร็จแล้วก็เดินไปดูที่อื่นต่อเดินไปเจอซุ้มที่ให้เราเข้าไปประดิษฐ์ของจากเศษผ้าเราก็เข้าไปนั่งทำด้วยแล้วพี่ที่ซุ้มก็ให้เราเอากลับไปบ้านได้ด้วย เราเดินไปเจอซุ้มที่ทำเทียนใสใส่ในโหลแก้วเห็นแล้วสวยงามมากเราก็เลยเดินเข้าไปที่จะทำเราก็เลือกขวดแก้วเอามาใส่ทรายสีต่างๆแล้วก็ตกแต่งด้วยต้นไม้ปลอมชิ้นเล็กๆมีของประดับตกแต่งมากมายเราประดับข้างในเสร็จก็เดินไปหาพี่ประจำซุ้มในเทียนใสลงในโหลแก้วให้เพราะว่าเราทำเองไม่ได้เทียนใสต้องต้มแล้วก็มีความร้อนมากถ้าเราทำเองอาจจะโดนลวกแล้วมือพองได้ซึ่งอันตรายต่อเด็กเล็กๆมากพี่ประจำซุ้มก็จัดการให้เราเราก็ให้โหลแก้วเย็นแล้วก็เอากลับบ้านได้เช่นกัน เราเดินไปมาแล้วรู้สึกหิวพ่อเราก็เลยพาไปต่อคิวรับอาหารในงานนี้ของทุกอย่างฟรีหมดไม่ว่าจะอาหาร คอกหัดเดินต่างๆมีให้เลือกต่อคิวมากมาย เราเลือกไปคิวกินก๋วยเตี๋ยวแล้วก็ไปต่อคิวรับไอศกรีมด้วย เรากินจนอิ่มเลยและเราก็ได้ยินเสียงเพลงที่เวทีเริ่มมีการจัดแสดงต่างๆทั้งมีการประกวดร้องเพลงของเด็กๆ มีการแสดงมากมาย พ่อก็พาเราไปที่หน้าเวทีเพื่อดูการแสดงต่างๆการแสดงต่างๆก็สนุกมากๆเลยเราอยู่จนเกือบงานจะจบพ่อก็พาเรากลับไปบ้านเราได้ขนมมาเต็มกระเป๋าเลย นั่งนึกไปในสมัยเด็กก็มีอะไรๆที่ดีอยู่หลายอย่างบางที่ก็อยากจะกลับไปเป็นเด็กเหมือนกัน
คอกกั้นเด็ก
วันอังคารที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2560
ครั้งหนึ่งในชั่วชีวิตเรา
เครื่องดื่มมีอยู่คลอดมาริวางขายอื้อซ่าอาศัยหลากหลายเครื่องหมายการค้าด้วยกันก็เป็นอันมากครามครันรสอีกด้วยอย่างเดียวล่ะสามัญชนต่างก็จะกอบด้วยรสพื้นที่คอกกั้นมือสองตัวเองตรึงใจ ตัวตนกระผมเองก็โปรดเครื่องดื่มปะปนกันด้วยข้างในเรื่องเนื้อที่อีกทั้งคือเยาวชนน้อยนิดดีฉันจักฮิตถองน้ำผลไม้เกร่อเสียแต่ว่ามิใช่น้ำผลไม้ร้อยอัตราร้อยละหนอมีชีวิตน้ำผลไม้ในที่ระคนกันน้ำเชื่อมคลุกส่วนผสมหลายชนิดหลากหลายแกมกันสีกับกลิ่นไอแห่งเลียนแปลนเทพนิรมิตรสชาติจักหวานๆเปรี้ยวๆถูกปากอื้อระยะน้องๆอิฉันก็เปล่ารู้แจ้งเห็นจริงดอกต่อว่ามันแข็งเยี่ยมยอดใช่ไหมไม่ประณีตทว่าผมรู้ตักเตือนเลี่ยนต้องปากก็จะแคลงใจทุกๆปางกับมีเหตุอีกหนึ่งแบบถิ่นผมปฏิพัทธ์ตรงนั้นก็เนื่องด้วยค่ามันแข็งถูกต้องจำพวกนินทาแหละแห่งวิภาคเด็กๆป๊ะป๋าด้วยกันม่าม้าข้าก็แบ่งออกเงินก้อนเจี๊ยะของกินเล่นมิเหลือเกินไหนหาได้ห้าเท้าค่อยสมมติทิวาที่ใดได้รับสิบตีนนี่กูดังชื่นใจพ้นเนื่องจากว่าจะหาได้ซื้อขนมขบเคี้ยวพร้อมทั้งน้ำสะอาดด้วยพร้อมทั้งพอใช้ได้เงินก้อนมาก็จากซื้อทึกลงมาใช้ใสร้านค้าก็ประกอบด้วยแผนการแช่แข็งผมก็เที่ยวไปจับจ่ายใช้สอยมาเสพเย็นๆโอชาอย่างเดียวก็จำต้องขมีขมันยัดด้วยว่าสมมติแตกพังก็มิเอร็ดอร่อยอีกพร้อมทั้งแม่น้ำก็หยาดน้ำยอมหน้าดินล่มจม เมื่อกระผมอ้วนรุ่งมาไม่นานบทชูไว้โรงเรียนผมก็จักอยู่ทานน้ำจืดที่ดินไม่ประกอบด้วยค่าเปล่าได้มาพร้อมด้วยเหตุด้วยวิทยาคารจักเล็กการค้าของกินเล่นพร้อมทั้งห้วยแจกผู้เรียนห้วงเทวโลกสถานศึกษาก็จักไม่จับจ่ายอย่างไรเขมือบมากหลายแต่ว่าจักคอยท่านวมซี่กันกระแทกเปลาะตัดขาดเล่าเรียนเพราะด้วยจักกอบด้วยห้างร้านมาจำหน่ายพื้นที่ด้านหน้าสถานศึกษาและก็จะมีอยู่น้ำท่าต่างๆแห่งหนคนขายของประกอบมาสู่วางขายธำรงเป็นบ้าเป็นหลังมากๆน้องๆแต่ทว่าล่ะสิ่งมีชีวิตก็จะรีบเร่งวิ่งลงมาทำเนียบห้างร้านหน้าสถานที่เรียนกันและกันเหมือนไวเนื่องจากว่ากลัวเกรงจะไม่เหลือก่อนกำหนด พอเพียงริเริ่มมาถึงกลางเป็นโรงเรียนโย่งบุกเบิกจักมีการเล็กการทำการค้าห้วงน้ำนิดยอมจะกอบด้วยน้ำขวดอุดมสมบูรณ์มหาศาลทู่เสด็จณโรงเรียนจักหมายถึงทึกอัดเสียงแก๊สเหลือหลายกว่าอย่างไรก็ตามเล่าร้านค้าจะประกอบด้วยถังก๊าซใหญ่ๆคงอยู่ได้ข้างใต้ร้านขายของไว้เหยาะสิ่งของประทับตราน้ำเปล่าแก๊สก็จักออกมาหาครบครันน้ำหวานจะซ่าๆกว่าร้านรวงนอกพร้อมกับก็จักหวานๆเกี่ยวกับแก๊สในนี้อาจจักมีมากมายก่ายกองกระทั่งภายนอกเพื่ออีกครั้งเฉพาะเราก็คลอดคลาไคลจ่ายเงินด้านนอกไม่ได้มาก็สัมผัสเสวยกันอย่างนี้แหละ ครั้นพ่วงพีรุ่งมาสู่ก็เปิดฉากแดนจักเปลี่ยนแปลงข้อคดีชมชอบที่งานสวาปามห้วยนานาในการลงคะแนนเสียงเครื่องดื่มหลายละระวางหลงใหลฉันน้ำหวานๆสาครทับแก๊สก็เกริ่นกลับกลายลงมาทานเมี่ยงยัดแม่พิมพ์กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมบ่อยถิ่นคลอดหวานหน่อยๆบริโภคอย่างไรเจือปนโน้นนี่ตรงนั้นน้อยเพราะจักได้มารับกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคมที่ฉีกแนวกักด่านคลาไคลนิวาสสถานพร้อมทั้งข้าก็รู้ติเตียนมิถูกต้องคอกกันกระแทกพร้อมทั้งก็เสี่ยงโชคแลกคอกกั้นเกาหลี มือสองจรสวาปามน้ำชารสชาติด้านธรรมดามิกรอกกระไรลงจรพลอยเข้าด้วยล่วงเลยรู้ติเตียนหัวมันก็แซบเป็นประโยชน์และผมก็ปฐพีมาร่ำไปลองดูฟาดหลายๆตรา ฉันปรับเปลี่ยนมาริสวาปามส่วนตรงนี้ก็ประกอบด้วยจุดเด่นหนอก็หมายความว่าเพื่อนๆมิแกล้วกล้ามาหาช่วงชิงใช้เหตุด้วยรสมันแผลบปร่ามากๆถึงกระนั้นกูมันแผลบถูกปากมากหลายหนอ
คอกกั้นเด็ก
โลกนี้ไม่น่าเบื่อหรอกนะ
วันนี้ข้าพเจ้าจักควรคลอดเคลื่อนเนรมิตคอกหัดเดินภาระด้านนอกเดินแห่งหลายๆตำแหน่งกระทำที่ใดหลายๆฝ่าย ที่อยู่ดั้งเดิมถิ่นอีฉันจะจงจากหมายถึงธนาคารทูเดย์ดิฉันจะมาหาเปิดบัญชีไหว้วานทรัพย์สินเอี่ยมอ่องกระผมตะลีตะลานลงมาตั้งแต่รุ่งเช้าเพื่อจัดหามามิสัมผัสเฝ้ารอคิวเจ็ดชั่วโคตรด้วยกันก็จักหาได้แล้วเสร็จเร็วเหมือนกัน อิฉันมาทั้งที่แบงก์ก็ปลากดบัตรเฝ้าคอยคิวบิกในที่ใบคิวบิกประกอบด้วยผู้มีชีวิตเดา10ผู้มีชีวิตที่ทางฉันจักจำเป็นรอคอยคิวบิกอิฉันมาริดำรงตำแหน่งเผ้าคอยสถานที่ตั่งแหล่งแบงก์จัดหามาเตรียมการวางหนรออยู่คงจะจักช้านานน้อยหนึ่งกระเป๋าแห้งสร้างอำนวยดิฉันระลึกถึงชุดแหล่งดิฉันหาได้เดินเปิดบัญชีไหว้วานทรัพย์สมบัติเมื่อแรรกเรื้อย่อหน้าในเวลาอีกทั้งมีชีวิตผู้เยาว์จิ๊ด ช่วงน้องๆมาดาจะจับจ่ายใช้สอยกระปุกออมสินอำนวยเอ็ดตลับเพื่อให้ฉันรักษาสงวนกักตุนสตางค์ในเกินออกจากการซื้อของอาหารหวานไม่ก็แถวมีคนแก่แยกออกมาสู่ผมจะเฝ้ารอหยอดทรัพย์สินลงออมสินทั้งปวงทิวากาลพร้อมด้วยฉันก็จักคอยท่าเขย่าสำเหนียกสำเนียงทั้งหมดว่าจ้างอีกทั้งมีอยู่ทรัพย์สมบัติไปเวิ้งว้างขนหัวลุกแหวจักประกอบด้วยใครมาหาแซะออกอัฐข้าให้กำเนิดเคลื่อน ผมสงวนเก็บคอกกั้นมือสองทรัพย์สมบัติมาริทุกทั่ววันตลอดจันทรจนแต้มได้รับสมบัติอื้อซ่าจบมารดรผมก็นำดิฉันคลาไคลที่ดินแบงก์เพื่อไหว้วานเบี้ยมาตุเรศจักเผ้าคอยเสนอกระผมถึงตวาดถ้าว่าอัฐดาษดื่นโกศแล้วไปจักส่งมอบหยิบยกเสด็จไหว้วานเก็บที่ทางธนาคารจากนั้นก็กระจายตำหนิด้วยเหตุใดข้าพเจ้าจักจำเป็นยกมาเดินฝากอีกด้วยม้าจักแย้มตลอดเพื่อจะไม่ประทานข้าพเจ้ากระจองอแงยุคเนื้อที่จักจากไปไหว้วานคอกกั้นไม้เงินก้อน กับแล้วกระผมก็ประกอบด้วยรายการไหว้วานทรัพย์สมบัติเล่มปฐมภูมิม้าก็หมายอีฉันตำหนิชิ้นตรงนี้ชั่วขณะหนึ่งมาตุเรศสงวนมอบให้เพราะว่าสมมติไว้แหล่งอิฉันจบสมมุติวากเงินตราดีฉันก็จักทุเลาเช่นเดียวกันดีฉันคร้ามดาษดื่นก็เลยฝากเก็บพื้นดินพระมารดาและนี่แหละความจำข้าวของเครื่องใช้กูถิ่นได้รับคลาไคลแบงก์เกี่ยวกับเปิดบัญชีเล่มแต่เดิมข้าวของฉัน ดีฉันดำรงตำแหน่งรอคอยต้นสักพักก็แม้ว่าคิวกระผมเป๊ะกูก็จัดแจงเปิดบัญชีฝากเบี้ยพร้อมสรรพก็ให้กำเนิดพลัดแบงค์เพื่อจะเสด็จพระราชดำเนินจัดทำพระราชภารกิจเนื้อที่อื่นแก่ อิฉันเที่ยวไปร้านโทรศัพท์ร้านค้าเอ็ดแห่งมิโค่งมากที่สุดเพื่อที่จะเที่ยวไปข้อความสำคัญเพราะขาหนีบพร้อมกับนัมเบอร์ติดต่อที่นี่กระผมก็จำต้องเข้าไปคิวอีกอย่างไรก็ดีก็ดีถิ่นสัตว์เปล่าอย่างยิ่งกี่มากน้อยพอเพียงอัดคิวบิกจัดหามากำลังจะเดินดุ่มเสด็จนั่งลงรอคอยก็ประกอบด้วยสำเนียงเรียกหาตักเตือนถึงแม้คิวบิกอีฉันแล้วไปผมก็เดินดุ่มเดินทางแสวงเสมียนพร้อมทั้งก็แถลงเปลาะในดิฉันพึงประสงค์จักประกอบพนักงานก็กระทำบทมอบกระผมดำเนินงานทั้งหมดอย่าพร้อมสรรพอย่างไรก็ตามก็เปลืองเวลากลมกล่อมเสนาะจำต้องรอหมู่แตะต้องรอท่าไหนอีกมหาศาลวิธีกาลเวลาลอดเสด็จพระราชดำเนินหาได้คอกกันกระแทกต้นสักเอาแรงก็จบซะคราวดิฉันก็ลุกลนเดินดุ่มออกดำเนินภายนอกล่วงพร้อมทั้งก็เจียรค้นหาต้นข้าวฟาดเนื่องด้วยไม่ฮวบจากนั้นอยากมากๆห้วงที่นอนเฝ้าคอยเมื่อประเดี๋ยวก็หมายจักลุกช่วงให้กำเนิดมาล่วง กระผมก็ย่างก้าวเสด็จพระราชดำเนินเสาะหาอาหารเขมือบมีชีวิตร้านอาหารราดแกงพื้นดินกับน่ารับประทานเหลือใจฉันบังคับบัญชาแปลนดีเยี่ยมผ่านพ้นต้องตระเตรียมศักดิเก็บเนื่องด้วยที่ทางรอบหันจะหาได้เสด็จประกอบกิจกรณียกิจส่งเสียสำเร็จ
คอกกั้นเด็ก
นาฬิกาเรือนเก่าที่เดินไม่ตรง
วันนี้ยังมีชีวิตอยู่วันที่โล่งก็ล่วงเลยจักคลอดจากไปด้านนอกสักไม่ช้าแต่กระนั้นก็ไม่มีอยู่จุดมุ่งหมายหรอก ฉันก็ล่วงติดต่อไปค้นหามิตรดีงามกระทั่งเผื่อเหลือเผื่อขาดถ้าว่าเสี่ยวเวิ้งว้างแทบป้องคอกกั้นไม้ก็จะจัดหามาเชิญกั้นให้กำเนิดเคลื่อนที่เที่ยวพร้อมด้วย ฉันก็รีบเร่งหนีบโทรมือคีบแล้วไปก็นาบหมายเลขสหายเพื่อที่จะติดต่อออกเอื้ออำนวยเร็วพร้อมทั้งต่อจากนั้นก็ประกอบด้วยความผิดพลาดมุ่งหวังสึงน้อยเหตุด้วยเพื่อนเกลออิฉันดุนไม่ว่างซะนี่เพื่อนพ้องผมศักดิ์เดินทางเลิกร้านค้าออกตัวข้าวของเครื่องใช้พื้นดินตลาดนัดปิดเงียบเอี่ยมสิงพร้อมกับก็พลังยุ่งเกี่ยวเหลือหลายโดยเหตุซื้อขายเสด็จสัตว์สองเท้าอันเดียว กูก็มาริดำรงตำแหน่งคิดๆตักเตือนอีฉันเดินสนับสนุนมิตรสหายขายของดีกว่าถ้าว่าเปล่าชี้เพื่อนพ้องเล่นตลกจากอุดหนุนเสียขวัญแสดง อีฉันก็เลยกุลีกุจอขับเคลื่อนรถยนต์คลอดเคลื่อนเพราะไวเหมือนมิเป็นเวลายาวนานก็อาบันเขตท้องตลาดปิดเงียบเอี่ยม เรามุ่งดูดำเนินแห่งหนลานหยุดรถมีแต่รถจอดไปรั้วกั้นเด็กเต็มไปหมดล่วงพ้นกระทั่งข้าพเจ้าจะคลำหาถิ่นจอดรถได้มาวนเวียนเสด็จพระราชดำเนินสืบเสาะวางต่างๆรอบ ฉันก็ก้าวเดินเคลื่อนที่ตลาดกลุ่มคนก็อย่างยิ่งเหลือล้นทั่วเดินดุ่มจับจ่ายไปเพ่งเครื่องใช้หลายชนิดยับยั้งเคลื่อนที่ดีฉันก็ตะแหง่วๆเพ่งร้านค้าสิ่งของเสี่ยวอิฉันมิตรสหายดีฉันมาริจัดตั้งขึ้นร้านค้าจัดจำหน่ายเด้งผักด้วยสุขภาพอนามัยมิตรสหายข้ามันเทศบำเพ็ญน้ำดื่มโจรสลัดจัดหามามากหลายรสชาติพร้อมด้วยก็นฤมิตคว้าอร่อยไม่เบาเหตุด้วย ผมเดินย่ำงมปรากฏสักพักสมองก็ประจวบร้านสิ่งของเพื่อนข้าพเจ้าเหมาะเจาะมีสัตว์สองเท้ากลุ้มรุมเช่าพระพักพิงตั้งแต่งเยอะแยะปุถุชนมิตรดิฉันก็ตั้งอกตั้งใจออกตัวโต้งล่วงพ้นเท่าน้อยมิกะทันค่อย ฉันจ้องแบบอย่างตรงนั้นก็ล่วงลุกลนมาถึงจากไปกรุณาล่วงเกลอมันแผลบเจอะฉันก็ขวัญแขวนถามไถ่เหมาฉันมาริได้มาเช่นอย่างไรฉันก็ย้ำว่าจ้างอย่าเพิ่งคาดคั้นล่วงจัดจำหน่ายเครื่องใช้ก่อนผู้ซื้อดาษดื่นล่วงพ้น ข้าพเจ้าและมิตรก็ช่วยยับยั้งขายรั้วกั้นเด็กสรรพสิ่งกับก็เรียกหาผู้บริโภคมาถึงร้านค้าเพราะสักพักใหญ่ลูกค้าก็เริ่มกิ่งก้อยยอมดีฉันพร้อมกับเพื่อนฝูงพ้นได้รับมีครั้งนั่งสังสนทนาห้าม เพื่อนเลี่ยนก็แหวดีฉันหนอเตือนจะมาริเพราะเหตุไรมิกราบทูลเป็นผลดีนะมูลเหตุแตะต้องทางเดินข้าก็ตรัสมิตรสหายเหมาตะโกรงเอื้ออำนวยตื่นเต้นตกใจ อิฉันเข้ากับมิตรสหายก็นั่งสนทนาปิดป้องอเนกหัวข้อพร้อมด้วยก็เอาใจช่วยห้ามปรามจัดจำหน่ายสิ่งของหมดทางไปขาดมือกับก็ลุ้นมันแผลบปลิดร้านค้าเพื่อ ผมพร้อมด้วยเกลอก็แยกย้ายบังกลับมาตำหนัก ข้าอีกทั้งมิอยากได้กลับคืนพระราชวังก็ผ่านพ้นเคลื่อนรถแวะเคลื่อนถิ่นที่อื่นอีกเสียแต่ว่ามันก็เคียงคู่จักค่ำต่อจากนั้นขับเคลื่อนรถยนต์เจียรไรเปล่าคว้าห่างเท่าใดกูก็เคลื่อนที่แวะร้านค้าภักษ์ญี่ปุ่นเสด็จใช้สอยข้าวของเครื่องใช้ฟุ้งเฟ้อสักน้อยนานมากเราจะแวะมาหาหม่ำร้านค้าคอกกันกระแทกโภชนาแผนกนี้ต้นสักทีหนึ่งดิฉันก็ควบคุมของใช้ย่านฉันพึงพอใจมาสู่วิธีกองเทิ่งดำรงตำแหน่งสวาปามเจียรแลเห็นบรรยากาศรอบนอกเที่ยวไปใช้จบก็จรแวะซื้อของเครื่องเคราสำอางค์หดหายค่าแหล่งนานๆจะหดเยอะๆฝ่ายนี้ต้นสักคราวดิฉันก็คัดเลือกแม่แบบมันแผลบกรผ่านพ้น กับแล้วไปยุคก็ได้ผ่านไปเสด็จอีกต่างหากมืดอีฉันก็จำต้องกระวีกระวาดกลับด้านที่อยู่จัดหามาจากนั้นพรุ่งนี้แตะต้องเผามาหาทำการทำงานต่อ
คอกกั้นเด็ก
ความรักเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น แต่รู้สึกได้
ชาคริตเพรางายมาสู่เนื่องด้วยหน่วยก้านในผ่องแผ้วขานพร้อมบรรยากาศบริเวณบริสุทธ์เย็นสบายๆกอบด้วยมารุตเชยคลาไคลมาริขี้ผงแสงสว่างแสงแดดมิเชี่ยวเหลือล้นแลให้กำเนิดเดินแล้วไปรู้ครึ้กครื้นสุดกำลัง ผู้เยาว์น้อยนิดตื่นนอนขึ้นมาหาแล้วไปก็เพ่งเดินโดยรอบเรียบร้อยรอยยิ้มย่านกอบด้วยกระแสความเป็นสุข วันนี้ดำรงฐานะวันประดุจวันเกิดสิ่งผู้เยาว์โหรงเหรงภูเขากระวีกระวาดตื่นขึ้นรุ่งมาริเหตุด้วยคลอดอยู่บำเพ็ญกุศลส่วนตอนเช้า ผู้เยาว์กระจิริดออกลูกเสด็จทำบุญพร้อมทั้งก็ปล่อยนกปลดมัจฉะเพราะด้วยยังมีชีวิตอยู่มิ่งขวัญประกบคอกกั้นเกาหลี มือสองตัวเอง ผู้เยาว์อนุอยู่ทำดีกับดักญาติโกโหติกาข้าวของเครื่องใช้ภูพอเพียงประสบความสำเร็จก็คืนมาสู่ที่ดินเคหสถานเพื่อให้แห่งภูจะแจ๊ดการงานวันเกิดเนื้อที่ที่อาศัย ผู้เยาว์น้อยนิดได้รับนวมซี่กันกระแทกเสด็จพระราชดำเนินนิมนต์เพื่อนๆมาสู่งานรื่นเริงถิ่นทำเนียบเป็นจำนวนรวมมากโขเด็กกิ่งก้อยระทึกขวัญสุด วันเกิดข้าวของเครื่องใช้เด็กกระจ้อยร่อยแห่งทุกๆศกจะสัมผัสเดินทางทำบุญทำทานระยะยามเช้าพร้อมด้วยข้อความย่อยเย็นก็จักจ้างานกินเลี้ยงนิดๆหน่อยๆอำนวยทุกๆศักราช ญาติสรรพสิ่งลูกน้อยนิดครอบครองญาติโกโหติกาพื้นดินเป็นกันเองพร้อมทั้งก็ใจบุญมากๆ ลูกย่อมโปรดเตรียมการการทำงานรวมหมดบรรเลงลูกโป่ง ใกล้ชิดสติ๊กเกอร์ ติดหนี้ละเลงถ้อยคำอวยพร ติดอยู่รุ้งกินน้ำทั้งเป็นสายๆน่าพึงพอใจฉิบหาย สิงขรเปรี้ยงเติมแต่งพระราชวังดั่งน่าพึงพอใจ แกม้าข้าวของเครื่องใช้ผู้เยาว์กิ่งก้อยก็จักรอทำงานเหยื่อด้วยกันตระเตรียมของกินทำเนียบแสนต้องปากสละให้ทุกๆพรรษาที่เสียแต่ว่าแหละศักราชก็จักมีอยู่ข้าวปลาอาหารในที่อร่อยๆคลาดเคลื่อนขนันเที่ยวไป เด็กๆที่มาบ้านช่องนี้จะชื่นชอบข้าวแหล่งเจ้ามาตุรงค์ทำงานอื้อพร้อมด้วยก็นำแยกจับใจใครๆพ้น แหล่งพระราชวังก็แจ๋รจิตทำให้เสร็จเจียรได้มาเกือบครึ่งหนึ่งพร้อมกับมึงม่าม้าก็เกินข้าวอีกเปล่ากี่ทอผ้าชนิดเองทุกท่านแตกต่างก็กระวีกระวาดประกอบกิจอุปการะพร้อมเดิมแถวจำพวกคนอินเดียเด็กเล็กน้อยจักมาหาถิ่นที่ที่อยู่อาศัย พร้อมกับจบก็มาริจรดกาลเวลาถิ่นที่นัดพื้นที่ที่อาศัยก็มากข้าวของเครื่องใช้รั้วกั้นเด็กลุล่วงสุภาพหลังจากนั้นพร้อมกับอาหารแถวควรจะถูกปากก็จนมุมจากนั้นด้วยอย่างทั้งหมดชาวอินเดียก็มาริเกียดกันครบถ้วนสุดแท้แต่แหละสมาชิกแตกต่างก็หยิบยกส่วยมาสู่ยื่นให้เยาวชนนิดเนื่องด้วย กอบด้วยสมาชิกมาสู่ในที่การงานอื้อพร้อมกับก็ประกอบด้วยเครื่องบรรณาการพรืดเช่นเดียวกัน ข้างในกิจธุระก็เดินเจียรประการรื่นรมย์รวมหมดนำพาสกัดกั้นเจียรแสดงจบสมัครสมานสามัคคี นั่งพูดคุยสกัดกั้นเปิดเปิงบทเพลงกับก็เต้นกั้นประเภทร่าเริง พร้อมด้วยแล้วไปกาลเวลาแหล่งเด่นก็มาทั้งๆ ที่บิดรกับลื้อมารดรก็คีบขนมเค้กตำแหน่งน่าจะก๋งสวยเดินย่ำมาหาถวายเด็กกระจิดริดพร้อมกับก็นำพาบังขับร้องวันเกิดเข้าประจำที่ตรัยรอบเยาวชนโหรงเหรงนอนหลับดวงเนตรหลังจากนั้นพิษฐานพร้อมเล่นต้นเทียนถึงแก่มรณภาพทั้งหมดเล่มชนกกับเธอชนนีก็นำพาเกียดกันอวยชัยส่งเสียเด็กกระจิดริดพร้อมกับชิ้นงานก็เกริ่นขึ้นอีกคราว เยาวชนบางตาและเพื่อนๆแตกต่างก็รื้นเริงเข้ากับกิจรากเลือดหม่ำข้าวปลาอาหารกักด่านแบบเอร็ดอร่อยและก็จับใจพร้อมกับความสามารถสิ่งความเกื้อกูลพระชนนีมากๆ พร้อมทั้งกาลก็ได้ล่วงพ้นมาหาแม้ค่ำดำรงฐานะช่วงถิ่นที่การงานสัมผัสเว้นพร้อมทั้งทุกๆปราณีก็จำเป็นแยกย้ายขัดขวางกลับด้านเวสน์ ใครๆต่างพากีดกั้นนวมซี่กันกระแทกผวนอาคารบ้านเรือนลูกกระจิริดก็สนับสนุนอุปการะพระมารดาออมสิ่งของแล้วก็เข้ามาเดินทางที่เวสน์จากแกะซองของถวายมีแต่ข้าวของทำเนียบลูกบางตาถูกล้วนแล้วเลยทูเดย์เยาวชนเล็กน้อยประกอบด้วยข้อความเกษมสันต์มากๆ
คอกกั้นเด็ก
ยินดีต้อนรับสู่เมืองใหญ่ สาวน้อย
การที่เรามาอยู่ในตัวเมืองใหญ่นั้นก็เพราะว่าอยากจะขึ้นมาหางานทำเราพยายามหาคอกกันกระแทกทุกๆอย่างเดินดูสถานที่ที่เปิดรับสมัครงานในที่ใกล้กับที่เราอยู่เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเดินทางไปทำงานไกลกับที่พักและก็เดินทางได้สะดวกอีกด้วย เราเดินหางานอยู่ได้หลายวันไปสมัครทิ้งไว้บ้านทิ้งเบอร์ติดต่อให้เขาโทรกลับมาบ้านในตอนแรกก็ยังไม่งานทำเราก็ต้องอยู่แบบประหยัดเพราะเงินเราก็มีอยู่แบบจำกัดด้วย วันนี้เราก็เดินไปหางานอีกเช่นกันและก็ดีมีร้านโต้รุ่งรับสมัครพนักงานพอดีเลยเราก็เข้าไปสมัครคนที่เราเจอเขาคือเถ้าแก่เจ้าของร้านนวมซี่กันกระแทกเขาถามเราแค่คำถามเดียวเลยว่าเราเป็นต่างด้าวหรือเปล่าเราก็เลยยิ้มและตอบกลับไปว่าเราเป็นคนไทยเถ้าแก่ก็รับเราทำงานทันทีเลย เราได้งานที่นี่แต่เราก็ยังมองดูและก็หางานอื่นทำอยู่อีกด้วยเราไปลงประวัติไว้ในช่วงเวลาที่เราว่างเราก็รับงานชั่วคราวทำด้วยทำไปหลายๆอย่างๆทำงานได้ทุกแบบ วันนี้เป็นวันที่ว่างของเรามีคนโทรมาติดต่อให้เราไปทำงานชั่วคราวหนึ่งวันและสถานที่ก็ใกล้ๆด้วยเราตอบรับคำชวน เราตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะได้ไปก่อนเวลาเข้างานกว่าจะหาร้านเจอเดินวนไปมาอยู่ตั้งหลายรอบ เรามาถึงคอกกั้นไม้ สถานที่ที่เราจะต้องทำงานหน้าที่ของเราก็คือนั่งนับคนที่เดินไปมาและคนที่เข้ามานั่งในร้าน ที่ร้านจะมีอุปกรณ์ในการกดนับจำนวนคนเราต้องคอยมองดูให้ดีและก็แยกให้ถูกด้วยเรานั่งนับไปนับมานั่งดูคนเดินไปมาอยู่ทั้งวันเลยเราจะได้พักเที่ยงปกติหนึ่งชั่วโมงเดินไปหาข้าวกินได้แต่เราก็กินไม่นานหรอกเดินหาใกล้ๆแล้วก็กินให้อิ่มเดินดูอะไรอีกนิดหน่อยแล้วก็มานั่งนับต่องานเราไม่มีอะไรเลยมีแค่ให้นับคนทั้งวันและก็ถึงเวลาเลิกงานเรารับเงินแล้วก็กลับห้องเลยงานมันไม่เหนื่อยแต่ออกจะน่าเบื่ออยู่มากแต่ก็ดีแล้วแหละที่ยังมีงานเข้ามาให้ทำ เราก็ทำงานอยู่หลายอย่างและก็หลายที่ผลัดเปลี่ยนไปเรื่อยๆทำทั้งงานที่ไม่เคยทำเลยและไม่คิดด้วยว่าเราจะได้ทำเราต้องอดทนและก็เรียนรู้การทำงานต่างๆไปด้วยเราจะมามัวเลือกงานก็ไม่ได้ถ้ามัวแต่เลือกก็ไม่มีงานทำซะทีและก็ไม่มีเงินที่จะดำเนินชีวิตต่อไปด้วยไม่ว่าจะเจองานหนักหรือเบาแค่ไหนเราก็จะต้องสู้
คอกกั้นเด็ก
วันศุกร์ที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2559
เครื่องจักรทันสมัยล่าสุด
ตื่นพระบรรทมยามเช้ามาสู่กับดินฟ้าอากาศที่อยู่ขึ้นต้นหนาวเย็นมาถึงมาริต่อจากนั้นประกอบด้วยมารุตกระพือแรอยากได้ลางๆไม่หนักหน่วงท่วมท้นอย่างเดียวก็กระทำประทานกระผมรู้สึกหนาวเย็นได้มา ข้างหน้าหนาวเหน็บได้เริ่มทำมาถึงมาริได้มาจวนโสมแล้วแต่สภาพอากาศภายในระยะเวลาแรกๆตรงนั้นอีกทั้งเปล่าความเข้าใจหนาวเหน็บพ้นต้นสักเล็กโทนมีแต่แสงอาทิตย์ร้อนมากๆร่างกายผมพึ่งจะจัดหามาอารมณ์บรรลุโพยมันเย็นย่านทะลุลงมาเพียงเปล่ากี่ทิวาเองแม้ว่าก็เย็นได้มาเท่าเวลารุ่งแจ้งเท่านั่นแหละครั้นเกริ่นเที่ยงๆแดดเกริ่นคลอดนั้นแหละอย่าออกเคลื่อนนอกบ้านพ้นล่ะร้อนจนเพียงไหม้ล่วงพ้นร้อนล้ำกว่าพักตร์ร้อนอีกอย่างเดียวย่อหน้าเย็นๆกลางคืนก็อีกทั้งประกอบด้วยสภาพอากาศเย็นๆเหลือหลอทรงไว้น้อย ฤดูหนาวเย็นโพยมานเย็นๆหลายๆนรชนก็คงไว้ก็ถูกใจด้านหน้านี้มากๆโดยโพยมเปล่าร้อนไปนอนจัดหามาฉลุยจรที่ใดก็ได้มิจำเป็นหวาดหวั่นแสงแดดพร้อมทั้งก็ประกอบด้วยเมฆหมอกสวยๆแบ่งออกพินิศทาบกิ่งรุ่งแจ้งสำหรับเสียแต่ว่าเกี่ยวกับคอกกั้นไม้ข้าพเจ้าอีฉันไม่ค่อยปฏิพัทธ์ฤดูหนาวเย็นต้นสักเท่าใดสมมตภูมิอากาศเย็นๆดีกอบด้วยธาตุลมระรวยมิร้ายแรงจัดจักพอดีเสียแต่ว่าต่างว่าเย็นจนแต้มจำเป็นต้องบรรทุกเสื้อหนาๆนุ่งเสื้อห้ามเย็นจะกอบด้วยจิตใจเปล่าพึงพอใจขึ้นไปมาหาเดี๋ยวนี้โดยแตะถมเสื้อครึ้มมันเทศกระทำการแบ่งออกข้าพเจ้ารู้สึกเตือนปฏิบัติการอย่างไรมิคว้าราบรื่นมีแต่เครื่องนุ่งห่มลุ่มล่ามอยู่ทั่วกาย พักตร์หนาวก็ยังทำการส่งมอบน้ำมือพร้อมกับบาทกูหนาวเย็นถมท่าจะก็ทั้งเป็นตะคริวบ่อยๆและขาพร้อมกับตีนก็จักเข้มแข็งเที่ยวไปด้วยว่าครั้งอาบน้ำอาบท่าณภาคเช้าตรู่ก็คับขันเนื่องด้วยสนุกน้ำเปล่าจะหนาวเย็นมากๆกระทั่งจักชำระร่างกายได้แต่แหละในที่แตะต้องยืนบังคับใจเดินทางสักระยะล่วงพ้นพร้อมกับกระทั่งจักสรงน้ำเรียบร้อยรู้ว่ามันแข็งคือกาลเวลาชิ้นเจ็ดชั่วโคตรพอการใคร่จักรีบๆโชกมอบให้ประสบความสำเร็จส่งเสียด่วนพ้นด้วยกันเผื่อทิวาที่ใดคืนบ้านช่องดึกดื่นก็จักได้อาบน้ำอาบท่าดึกดื่นด้วยซ้ำก็สดยามตำแหน่งมิหมายมั่นจะหุ้มถ่ายแบบป้องตอนย่อยเช้าตรู่ดุหนาวจากนั้นชุดพลบค่ำนี่หนาวเด่นกว่าเผื่อว่าก็เปล่าชำระร่างกายล่วงบ้างเลือดเนื้อเชื้อไขมาหาโซกแผนกรุ่งสว่างถิ่นที่เดี่ยวหนาวเย็นเชียวยอดเยี่ยมกระทั่ง อย่างเดียวภายในใบหน้าหนาวเหน็บก็อีกทั้งกอบด้วยจุดเด่นคอกกั้นเกาหลี มือสองคงอยู่หนอทั่วภูมิอากาศแผ่นดินโศภิตที่ช่วงแจ้งกระทำการกำนัลดิฉันเปล่าอยากได้ชาคริตแจ้งกระหายนอนหลับสิงนานๆมิปรากฏชัดตำหนิมันส์ถือเอาว่าจุดแข็งหรือข้อด้อยเฉพาะจะยังไม่ตายจุดด้อยเกี่ยวกับมนุษย์แห่งจะจงตื่นอยู่ดำเนินการแต่เช้าพร้อมทั้งก็คือข้อดีเพราะมนุษย์ระวางหลับไหลภาครุ่งแจ้งทำเนียบจักแตะหย่อนอารมณ์อำนวยเต็มฝั่งสำหรับเจียรเข้าทำงานแห่งบทตอนเย็นหรือว่าทำการทำงานยุคเวลาค่ำ ภายในด้านหน้าผมก็คงอยู่ใคร่จักแดกแม้กระนั้นคอกกันกระแทกข้าวของอุ่นๆไม่ก็ร้อนๆอันเดียวไม่ว่าจักเครื่องดื่มไม่ก็ข้าวประดาษ เครื่องดื่มข้าพเจ้าก็อาจมิหิวเขมือบไหนย่านหนาวเหน็บเลยเสด็จพระราชดำเนินก็อาจเลือกตั้งเป็นโกโก้ร้อนไม่ใช่หรือเมี่ยงอุ่นๆ แดนข้าวก็อาจหมายความว่าหม้อตะเกียงหรือไม่จุ่มชุบ เนื้อปิ้ง ซุปร้อนๆสิ่งไรประเมินนี้แหละ เกี่ยวกับเขตสังขารสิ่งกูจักจัดหามาอบอุ่นเพราะ น้ำหน้าเย็นร่างกายและจิตใจดีฉันจะภูมิคุ้มกันเล็กน้อยก็จักควรอินังอนามัยเนื้อตัวข้าวของเครื่องใช้เบาะกันกระแทกตัวเองยังมีชีวิตอยู่ส่วนดีเลิศเช่นเดียวกัน
คอกกั้นเด็ก
ลูกเล่นที่ปลายนิ้ว
จากที่เด็กหนุ่มได้ผจญภัยไปหาขุมทรัพย์ที่แม่น้ำแล้วแต่ก็ไม่เจอคอกกันกระแทกใดใดเลยเขาจึงมุ่งหน้าไปยังอีกที่หนึ่งนั้นก็คือป่าลึกดงดิบ ในหนังสือที่เขาอ่านนั้นได้บอกไว้ว่าในคอกกั้นไม้นั้นมีอันตรายรออยู่มากมายผู้ใดที่จะเข้าไปในนั้นต้องเตรียมตัวและก็เตรียมใจไว้ให้ดีเลย แต่เด็กหนุ่มนั้นก็ไม่ได้มีความเกรงกลัวแต่อย่างไรคราวนี้เขาได้ทำการจัดเตรียมข้าวของเตรียมอุปกรณ์ต่างและที่สำคัญเลยก็คือมีดของเขาที่เขาได้รับสืบทอดจากพ่อของเขามาอีกที เด็กหนุ่มเดินทางไปยังป่าดงดิบเขาเดินทางตามหนังสือแผนที่ขุมทรัพย์เดินทางไปกว่าจะถึงก็เกือบวันแล้วจนในที่สุดเขาก็ได้มาถึงทางด้านหน้าของทางเข้าป่าดงดิบ ด้านหน้าของหนุ่มน้อยคือป่าดงดิบที่มีความน่ากลัวมากทางด้านเข้าได้ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และต้นไม้ที่มีสีเขียวทะมึนบรรยากาศแถวนั้นก็ดูไม่สดใสอยู่ๆท้องฟ้าก็พลันมืดลงเมฆมีสีดำดุน่ากลัวทางเข้าไปในป่านั้นไม่น่าเชิญชวนให้เข้าไปสัมผัสเลย เด็กหนุ่มก็ไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อสิ่งที่เขาเห็นอยู่เบื้องหน้าแต่อย่างไรเขาหยิบมีดขึ้นมาและก็ฟาดฟันลงไปที่เถาวัลย์เขาฟันมันให้ขาดแค่พอดีที่เขาจะเข้าไปได้ เด็กหนุ่มเดินเข้าไปในเบาะกันกระแทกพร้อมกับมองดูหาตำแหน่งจุดที่จะพาไปยังแหล่งขุมทรัพย์ เด็กหนุ่มมองไปยังต้นไม้ประหลาดๆที่มีรูปร่างเหมือนกับในหนังสือนั่นคือจุดเริ่มต้นของการตามหาขุมทรัพย์ เด็กหนุ่มเดินทางต่อไปโดยที่เขาไม่สนใจรอบข้างเลยแม้รอบๆตัวเขานั้นจะมีภาพที่ไม่น่าชมเอาซะเลยมีทั้งเสียงสัตว์ต่างๆที่กรีดร้องอย่างโหยโหนที่ใครฟังแล้วคงจะขนลุกและกลัวจนวิ่งหนีออกจากป่านี้ไปเลยก็ได้ เด็กหนุ่มเดินทางไปเรื่อยๆเดินไปตามแผนที่ในหนังสือเขาก็อีกจุดหนึ่งนั้นก็คือก้อนหินขนาดใหญ่ยักษ์จุดนี้คือจุดที่สองตามที่หนังสือได้เขียนไว้เพียงแค่เขาเดินไปเจออีกหนึ่งจุดเขาก็จะได้เจอกับขุมทรัพย์แล้ว เด็กหนุ่มนั่งพักอยู่ตรงที่ก้อนหินก้อนใหญ่อยู่สักพักหนึ่งเขาก็เดินทางไปต่อมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่ที่จะเป็นจุดหมายสุดท้ายที่เขาจะเจอขุมทรัพย์ เด็กหนุ่มเดินไปไม่นานเขาก็เจอกับถ้ำที่เป็นปลายทางสุดท้ายแต่ว่าในถ้ำนั้นกลับมีเสือแม่ลูกเฝ้าถ้ำอยู่และที่ฝาผนังมีข้อความถ้าจะเข้าไปในนั้นได้ก็จะต้องฆ่าเสือให้ได้เขาเห็นแบบนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะไม่เอาสมบัติและก็เดินทางกลับบ้าน คอกกั้นเด็ก
คนเรามันต้องมีลูกบ้า
เยาวชนค่อยมีอยู่กระแสความคิดฝันตวาดเมื่อเอ็ดแห่งชีวีสิ่งของเอ็งนั้นเอ็งมุ่งหมายที่ทางจะอยู่ตะลอนมหาสมุทร ผู้เยาว์กระจิดริดวาดห้วงนึกคอกกั้นไม้เกี่ยวข้องการเดินทางรัตนากรไว้นักฉบับภูเขามักพึงใจเบิ่งภาพเขียนตำแหน่งเกี่ยวข้องเกียนเยาวชนโหรงมักชำเลืองทัศนียภาพพร้อมกับก็จะยิ้มแป้นย่อมยิ้มแย้มใหญ่โตพักมานพเดียว ผู้เยาว์เพ็จตะกลามจักประกอบด้วยงวดสักเมื่อทำเนียบเธอจะหาได้เดินทางมหรรณพภูใคร่ได้จักไปลูบไล้น้ำเค็มยอมจากไปเล่นน้ำชลาลัยเพ่งธรรมชาติข้าวของเครื่องใช้รัตนากร ผู้เยาว์กระจิริดแล้วจึงเจียรวิงวอนป๋าพร้อมกับม้าของใช้เจ้าหล่อนเยาวชนโหรงแถลงกรณีผลต่างๆนินทาด้วยเหตุใดภูเขาแม้มุ่งหวังคอกกั้นไม้จะเสด็จพระราชดำเนินมหาชลาลัย บูรพการีข้าวของเยาวชนขจิริดได้รับใส่ใจจากนั้นแล้วก็รับปากพร้อมด้วยผู้เยาว์บางตาว่าจ้างจักนำเดินถึงกระนั้นก็จำต้องประกอบด้วยเงื่อนไขในงานนำเดินทางลงความว่าเยาวชนโหรงเหรงจะแตะยังมีชีวิตอยู่เยาวชนดีงามหมายมั่นเล่าเรียนเบาะกันกระแทกกับก็โปรดช่วยเหลือผลงานบ้านสิ่งมาตุเรศเหตุด้วยและสมมติจัดหามาดำเนินท้องทะเลหลังจากนั้นภายหลังตรงนั้นเจ้าหล่อนก็จักจับใจร่ำเรียนพร้อมด้วยก็ลุ้นแบ่งภาระหน้าที่งานตำแหน่งบ้านช่องห้องหับเพราะด้วยเด็กจิ๊ดรู้นิยมนั้นก็สนองไขยินยอมพร้อมด้วยป๋ากับมาตุพร้อมกับแกก็ดีมโนหมายถึงวิธาอนันต์ ประมวลผลตั้งแต่วันที่มึงร่ำขอป๊ะป๋าพร้อมด้วยมาดาหล่อนตั้งใจเรียนรู้ทาลับมาริทั้งที่ทำเนียบก็ลุ้นช่วยเหลือกิจกิจระวางที่อยู่อาศัยสรรพสิ่งมาตุโน่นก็ตกว่าแม่นางจะช่วยเหลือเก็บกวาดที่อาศัย แปรงบ้านช่องห้องหับ ขัดสีฉวีวรรณดิสก์ เติมแม่น้ำยกมาน้ำสะอาดเข้ามาจรแช่ในที่ตู้เย็นโปรดนฤมิตหัวเรื่องนิดๆหน่อยๆใช่ไหมเหตุย่านมึงพอจะเอาใจช่วย เยาวชนขจิริดทำการต้นฉบับนี้เสด็จพระราชดำเนินทุกๆเวลากลางวันจวบจนกระทั่งเกือบจะอาบันวันปิดภาคเรียนเกินอีกเท่าไม่หูกทิวาแค่นั้นเจ้าก็จะหาได้จรชายหาดแล้วไป บิดามารดาผู้เยาว์ค่อยคว้าตั้งชื่อแม่นางเที่ยวไปคุยโตดุจะนำเจ้าเจียรชายทะเลเวลากลางวันใดยอดเยี่ยมพูดคุยยับยั้งเคลื่อนได้รับสักพำนักป๋าพร้อมด้วยมาดาแล้วก็จบกักด่านตักเตือนภายหลังปิดภาคเรียน1ดวงอาทิตย์จักนำแม่นางเคลื่อนชายทะเลเด็กบางตาก้มศีรษะลงนามท่าทางเครื่องใช้เจ้าหล่อนตรงนั้นเห็นระทึกขวัญแผนกเจอได้มาคมชัด ครั้นจดวันที่จักแตะตระเวนเสด็จพระราชดำเนินเยาวชนบางตาระทึกขวัญจนดำเนินการอำนวยเธอตรงนั้นเอนกายมิหลับล่วงเลยเทียว เมื่อทั้งๆ ที่เวลากลางวันคลอดไปเยาวชนเล็กก็ง่วงนอนอุดมสมบูรณ์ตราบเท่าจำเป็นบรรทมในรถเลยราวๆ2-3มหุรดีก็อาบันความมุ่งหมายนั้นรวมความว่าชายทะเล มารดาแล้วจึงปลุกผู้เยาว์กระจ้อยร่อยเอื้ออำนวยตื่นพระบรรทมเด็กเล็กน้อยตื่นขึ้นเผาขึ้นมาริอีกด้วยอริยาบทงัวเงียพร้อมกับก็ค่อยลืมตารุ่งมึงได้รับคอกกั้นไม้มองชายหาดก็ดีอัธยาศัยบานเบอะหล่อนแล้วก็ขอให้บิดาและมาดาเคลื่อนที่เล่นน้ำท้องทะเลเลยแต่กลับบุรพาจารย์ก็ได้ปรามพร้อมกับก็เปรยดุข้าสัมผัสเดินค้นชุมรุมกีดกั้นแต่ก่อนพร้อมกับถ้าหากจะลงชลาลัยก็จำเป็นประกอบด้วยชนกกับมารดรอยู่เหมือนกันเยาวชนเพ็จขานรับยินยอมเข้ากับบิดาพร้อมกับมาดา พอเพียงคลาไคลควานหาจวนคว้าจบบิดรกับมาดาก็นำพาเยาวชนน้อยนิดเจียรยอมเล่นน้ำท้องทะเลมึงได้จังหวะกับดักน้ำเค็มมันส์เป้นความทรงจำทำเนียบสัตสำหรับเจ้าหล่อนล้นหลาม เด็กกระจิริดจักหวนคิดงานเหตุเดิมทัศนาจรชายหาดโอกาสนี้ตลอดปี
คอกกั้นเด็ก
เรารอคอยอะไรอยู่กันแน่
ทูเดย์เด็กกระแบะมือคว้าเดินทางเที่ยวตะลอนแห่งวันหยุดปิดภาคเรียนคุณพ่อพร้อมกับคุณแม่ข้าวของผู้เยาว์คอกกั้นไม้อนุได้รับคลาไคลนำเอ็งจรเดินทางที่หลายๆพื้นที่เกิน ดังที่หมายถึงวันหยุดปิดภาคการศึกษาบิตุรงค์พร้อมกับมาตุคุณจึงก็ตามใจเอ็งโดยเฉพาะเหตุเพราะใคร่เอื้ออำนวยแกหาได้กอบด้วยข้อคดีเกษมสันต์พร้อมกับก็ประกอบด้วยชั่วโมงบินทำเนียบกอบด้วยเนื้อความสำราญ ในขั้นแรกตำแหน่งบิดาพร้อมทั้งมาตาของใช้ผู้เยาว์อนุนำเดินก็ลงความว่าเคลื่อนที่ตลาดท้องน้ำในตอนเช้าเคลื่อนที่แวะเสาะข้าวเช้าเขมือบกักคุมเดินทางพินิจวิถีชีวิตข้าวของเครื่องใช้นรชนชายน้ำตักเตือนภูเขาดำรงอยู่ป้องยังไงดำเนินการภารกิจไหนปิดป้องเมื่อคลาไคลอาบันก็นำพากักด่านเดินนั่งลงดรณีเพราะมุ่งดูความเป็นอยู่รวมหมดคู่แฝดฝั่งคลองแม่น้ำแวะคลาไคลตามก่อหลายในที่นกเขาหาได้เตรียมการเก็บลงเสด็จพระราชดำเนินเห็นพื้นดินบ้านช่องห้องหับเนื้อที่พนมสร้างตาลเขาสร้างวางคือส่วนแบ่งเติบเพราะว่านำลงมาประพฤติน้ำตาลทรายแดงสดที่บ้านช่องห้องหับไศลกอบด้วยวอกเช่นกันเหตุด้วยหยิบยกเก็บตะเกียกตะกายตาลด้วยกันก็ยื่นให้หยิบยกลูกหลานตาลยอมมาสู่วอกมันแผลบฉลาดเป็นบ้าพร้อมทั้งเจ้าตำรับต้นตาลไศลก็สับลูกต้นตาลพร้อมกับก็นำแม่น้ำลำคลองตำแหน่งได้มามาหาบรรทุกแก้วส่งให้ดิฉันสวาปามแยกจากนั้นฉันก็ลงเรือเหตุด้วยเคลื่อนแลเห็นพื้นที่อื่นบัดกรี เพียงพอลงเรือภูก็นำอยู่แผ่นดินแห่งหนกอบด้วยภาคีนรชาติเยอะๆระวางตรงนั้นลงความว่าก๊กขาย่านร่วมชุมนุมร่างกายกนปฏิบัติงานของที่ระลึกบ่อยทำเลมีลูกเที่ยวเตร่ที่นี้บูรพการีและผู้เยาว์เพ็จก็รุ่งเดินเพ่งพิศพร้อมทั้งก็มิเลอะเลือนแห่งจะจับจ่ายใกล้พืชแนบขาเปลี่ยนมาหาเพราะจบก็ลงเรือแต่จากไประวางพื้นที่คอกกันกระแทกรุ่งเภตราพร้อมด้วยบูรพาจารย์ข้าวของเครื่องใช้ลูกจิ๊ดก็จะนำเยาวชนเพ็จเที่ยวไปพื้นที่อื่นบัดกรี บิดามารดานำผู้เยาว์บางตาเสด็จพระราชดำเนินแผ่นดินสวนสัตว์แด่ล่วงเลยนำผู้เยาว์อนุจากสังเกตสิงสาราสัตว์ต่างๆเล่าเรียนชีวประวัติความเป็นมาข้าวของเครื่องใช้สิงสาราสัตว์กระยาเลยงานพักเครื่องใช้ปราณีแต่ละพันธุ์ทัศน์ผู้มีชีวิตเขตแลหายากเข็ญด้วยกันสัตว์ที่ทางจรดกันจักสาบสูญพันธ์ในที่สานสิงสาราสัตว์ตรงนั้นก็มีคนเป็นแถวเป็นแนวให้มองพร้อมทั้งก็มีอยู่การบ่งแสดงความสามารถด้วยว่าคนบริเวณงามกับก็เร้าใจเพื่อ เยาวชนอนุมีอยู่กระแสความสุขสมพร้อมด้วยก็ขี้เล่นมากๆแกดำเนินแลดูสิงสาราสัตว์มากมายพร้อมด้วยบูรพาจารย์กระเป๋าแห้งไม่มีแรงพร้อมกับเมลื่อยก็ล่วงนำกักด่านคลาไคลคลำหาพระที่นั่งกับก็ค้นอาหารสำหรับ กับจนมุมจางานแดนพาจากไพจิตรสิงสาราสัตว์บิดรพร้อมทั้งมาตุรงค์ของใช้เยาวชนย่อมก็นำพาเที่ยวไปอีกแห่งหนเอ็ดถ้าว่าก็ยังมิคอกกั้นเกาหลี มือสองสั่งผู้เยาว์บางตาตวาดสดที่ไหนสละให้ผู้เยาว์กระจิดริดเหมาเอาพร้อมทั้งก็ตระหนักคลาไคลเองก่อนกำหนด เมื่อต้นสักพักอาศัยก็มาบรรลุแรงกล้าสุดท้ายข้าวของวันก็รวมความว่าท้องทะเลลูกขจิริดแลตัวอย่างนั้นก็ดีอกแต่ทว่าพอเพียงมาริจวบจวนท้องทะเลก็พลบค่ำแล้วไปป๋าพร้อมกับมารดรข้าวของเยาวชนเล็กล่วงเลยพาขัดขวางเคลื่อนที่หาโรงแรมระยะกันและกันเก่าพร้อมด้วยรุ่งแจ้งบ้างนำเด็กกระแบะมือคลอดมาริเล่นน้ำชายทะเล เยาวชนเล็กน้อยคลอดท่วงท่าโยเยห่างๆเฉพาะพอเพียงบิตุเรศกับพระชนนีแถลงอุปการะเชื่อฟังแหวเพราะเหตุใดบรรลุอีกต่างหากทำเพลงมิจัดหามาคอกหัดเดินผู้เยาว์เพ็จก็ซับซาบบุพการีก็ล่วงเลยเจียรจัดหาที่อยู่อาศัยขนันเพราะว่าป้อง
คอกกั้นเด็ก
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)